وحسان بن ثابت بعد از آن روز از اين شعرها در هجو وى سروده :
أشرت لكاع وكان عادتها * * لؤما إذا أشرت مع الكفر
اخزى الاله وزوجها معها * * هند الهنود طويلة البظر
وهم در هجو أو آورد :
لمن سواقط ولدان مطرحة * * باتت تفحص في بطحاء أجياد
باتت تفحص لم يشهد قوابلها * * الا الوحوش والأحبة الواوى
ودر اين دو مقطوعه حسان هم اشاره به زناى هند كرده هم به فساد نسب أو
واز جمله مقررات است - چنانچه شيخ مفيد عليه الرحمة در ( ارشاد ) وأبو جعفر
نقيب در ( نقض عثمانية ) گفته اند - كه به شعر مثل نثر بايد احتجاج كرد واين
معنى عبارت معروفه است كه " الشعر ديوان العرب " والعمائم تيجانها والاحتباء
حيطانها " چه به شعر انساب واحساب ومناقب ومراتب خود را تعيين مىكند ،
چنانچه به رجوع به ديوان مراتب عسگر ومنناصب امراء جيش وسائر امراء
وأعيان به حسب اختلاف شؤون وتفاوت مقادير ظاهر مىشود بالجملة اهاجى
هند وأبو سفيان وأولاد ايشان بيش از آن است كه بتوان به نطاق بيان احاطه به
أو كرد وما در هر باب كه در اين كتاب سخن برانيم جز نمودار نمونه در نظر
نداريم .
موضع ثاني
مراد از اينكه ابن آكله الأكباد - كه ظاهرا مقصود در اين مقام يزيد لعنه
الله است - بر لسان خداى عز وجل ملعون است يا اشاره به آن آيهء كريمه " والشجرة
الملعونة " ( 60 الاسراء 17 ) است كه مفصلا بقدرى كه شايسته اين مختصر بود
شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — صفحة 177
مساهمون: ميرزا أبي الفضل الطهراني
ص١٧٧