قرار گرفتن آنها براى اظهار شفقت است مانند تصغير لفظ ( ابن ) در حال منادى بودن .
إِنِّي رَأَيْتُ أَحَدَ
از رؤيا به معناى خواب ديدن است .
عَشَرَ كَوْكَباً وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ رَأَيْتُهُمْ لِي ساجِدِينَ
مفعول دوّم ( رأيت ) اوّل است ، يا اين كه ( رأيتهم ) جواب سؤال مقدّر است ، گويا كه گفته شده : بر چه حالى آنها را ديدى ؟ يا جواب سؤالى است كه در حكايتكننده مذكور بوده و از حكايت حذف شده ، چنان كه بعضى گفتهاند كه يعقوب گفت : بر چه حالى ستارگان و ماه را ديدى ؟
و تأخير شمس و قمر براى اشاره به ترتيب در خواب است ، و بعضى گفتهاند : تحقّق تعبير خواب نيز بر همان ترتيب بوده ، زيرا كه برادرانش اوّل سجده كردند ، و سپس پدر و مادرش سجده كردند ، يا اين كه تأخير شمس و قمر براى اهميّت دادن به شمس و قمر است شبيه تخصيص بعد از تعميم ، و آوردن ضمير ذوى العقول و جمع بستن آن در ( رأيتهم ) براى اين است كه سجده از افعال ذوى العقول است به ستارگان و ماه و خورشيد نسبت داده شده است .
قالَ يا بُنَيَّ
گفت : اى پسرم ، اين كه ( ابن ) را مصغر كرده و
بُنَيَّ
گفته است جهت اظهار شفقت و مهربانى است .
لا تَقْصُصْ رُؤْياكَ عَلى إِخْوَتِكَ فَيَكِيدُوا لَكَ كَيْداً إِنَّ الشَّيْطانَ لِلْإِنْسانِ عَدُوٌّ مُبِينٌ