فرمود : يا على قسم به خدايى كه مرا به حقّ بشير و نذير فرستاده هرگاه يكى از شما براى وضو بلند مىشود گناهان از جوارح او مىريزد ، پس آنگاه كه خدا را با قلب و صورتش استقبال نمود روى برنمىگرداند مگر اين كه هيچ گناهى از او نمانده و مانند آن مىشود كه تازه از مادرش به دنيا آمده است . « 1 »
ذلِكَ
بردن حسنات سيّئات را ، يا اين گفتار كه حسنات سيّئات را مىبرد .
ذِكْرى لِلذَّاكِرِينَ
براى ذاكرين تذكّر و يادآورى است ، چه در وجود و عالم خود مىبيند كه سيّئات به وسيلهى حسنات محو و نابود مىشوند ، و اين كه نماز آلودگى گناهان را از وجودشان مىشويد .
و مقصود از ذاكرين كسانى هستند كه شأنشان يادآورى بديها و گناهان است كه از ارتكاب افعال زشت و ناروا حاصل مىشود ، و آنها كسانى هستند كه ولايت را قبول كرده و به خانهها از درهايشان وارد شده و خدا را از جهت ذكرش يادآورى نمودهاند .
وَ اصْبِرْ
« 2 » بر اذيّتهاى قومت صبر كن تا از استقامت
هامش
( 1 ) تفسير الصافى 2 : صفحه 476 ، مجمع البيان 3 : صفحه 201 سطر صلّى اللّه عليه و آله 1
( 2 ) صبر : تحمّل و شكيبايى و بردبارى . در اصطلاح : ترك شكايت از سختى بلا نزد غير خدا است ؛ صابر كسى است كه خود را با بلا چنان قرين كرده باشد كه از آمدن بلا باك ندارد