وقت جمله
إِلَّا امْرَأَتَكَ
استثنا از لفظ ( اهلك ) مىشود .
إِنَّهُ مُصِيبُها ما أَصابَهُمْ
تعليل است كه استثناى او را همان رسد كه به ديگران خواهد رسيد .
إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ
جواب سؤال مقدّر است ، يا سؤال ذكر شده بوده كه خداوند آن را جهت اختصار انداخته ، گويا كه لوط از جهت عجلهاى كه به عذاب داشته گفته : وقت عذاب آنها چه وقت است ، پس خداوند فرمود : موعد عذاب آنها صبح است .
پس لوط چون خيلى دلتنگ بود گفت من از اين هم زودتر مىخواهم كه فرشتگان گفتند :
أَ لَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيبٍ
آيا صبح نزديك نيست ، و از همينجا برترى مقام ابراهيم بر مقام لوط ظاهر مىشود ، با اين كه ابراهيم مانند لوط قومش را بر فحشاء مىديد يا بيشتر و كاملتر از لوط مىديد ، چون ابراهيم عليه السّلام ملكوت را مىديد و در نتيجه آنچه را كه از لوط غايب بود او مشاهده مىكرد ، و با اين حال مجادله و درخواست دفع عذاب مىكرد ، و لوط به عذاب عجله و شتاب مىكرد .
كه چرا پس عذاب نمىشود كه فرشتگان گفتند : آيا صبح زود نزديك نمىباشد ؟ !
فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا جَعَلْنا عالِيَها سافِلَها
بدين گونه كه جبرئيل بالش را در زير آن قرار داد و سپس آن را به آسمان بلند كرد و براى آن قوم وارونه كرد .
وَ أَمْطَرْنا عَلَيْها حِجارَةً مِنْ سِجِّيلٍ
لفظ