مىگويند نوح عليه السّلام به خدا افترا بسته است ، پس اين جمله حكايت قول خداى تعالى به نوح عليه السّلام است .
و ضمير ( يقولون ) به قوم نوح عليه السّلام برمىگردد ، يا مقصود اين است كه خداوند اين جمله را به محمّد صلّى اللّه عليه و آله مىفرمايد ، پس اين جمله معترضهاى است از جانب خداى تعالى در حالى كه به محمّد صلّى اللّه عليه و آله خطاب مىكند ، گويا پس از آن كه داستان نوح عليه السّلام با قومش را ذكر كرد بعضى گمان مردند كه اين داستان افتراء و ساخته محمّد صلّى اللّه عليه و آله است كه اصلا نه نوح عليه السّلام واقع شده و نه وحى درباره آن نازل شده ، پس خداوند اين جمله را در بين قصّه نوح عليه السّلام آورد .
قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُهُ فَعَلَيَّ إِجْرامِي وَ أَنَا بَرِيءٌ مِمَّا تُجْرِمُونَ وَ أُوحِيَ إِلى نُوحٍ أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلَّا مَنْ قَدْ آمَنَ
پس از آن كه نوح عليه السّلام دعا كرد كه من مغلوب واقع شدهام مورد نصرت و يارى قرار گرفت و به او وحى شد كه :
فَلا تَبْتَئِسْ
خودت را به خاطر كارى كه مىكنند در شدّت اندوه و تنگناى عم واقع نساز .
بِما كانُوا يَفْعَلُونَ
چون نوح عليه السّلام از جهت نهايت مهربانى كه نسبت به آنها داشت براى كارهاى زشت آنها غمناك مىشد خداوند او را از اين كار نهى نمود .
وَ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنا
كشتى را در حضور ما و در ديد ما بساز ؛ وقتى گفته مىشود فلان چيز را در حضور من انجام بده كه