بيعت عامّ نبوى يا ايمان خاصّ با بيعت خاصّ ولوى هستند و ايمان در قلبشان داخل شده است .
وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
بعد از ايمان عامّ به سبب دخول در ايمان خاصّ عمل صالح انجام ، يا عمل به شرائط ايمان خاصّ كردهاند يعنى به چيزى عمل كردند كه در پيمان و بيعت ولوى از آنها گرفته شده ، زيرا بارها اين مطلب گذشته كه اصل عملهاى صالح همان ولايت است ، و هيچ عمل صالحى محقّق نمىشود مگر با قبول ولايت و دخول ايمان در قلب .
وَ أَخْبَتُوا إِلى رَبِّهِمْ أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُونَ
اخبات به معناى اطمينان با خشوع است از جنّت به معناى گسترش يافته از زمين مطمئن و آرام ، و معناى آيه اين است كه مؤمنين به سبب خشوع و انقطاع از غير خدا اطمينان پيدا كرده و آرامش يافتند ، و ربّ مضاف عبارت از ولّى است ( كه با بيعت خاصّ ولوى ) با او بيعت كردهاند .
و إخبات صادق نمىشود مگر پس از لقاى او به اين كه به ملكوت او رسيده و نزد او حضور پيدا كند كه آن بيعت موجب محبّت است ، و محبّت باعث اضطراب و بىقرارى ( جهت وصال ) ، نه اتّصال به محبوب .
محبّ بر اتّصال بشرى ( معمولى ) قانع نمىشود تا وقتى كه براى او اتّصال ملكوتى حاصل شده و محبوب را در عالم خودش