أَراذِلُنا بادِيَ الرَّأْيِ وَ ما نَرى لَكُمْ عَلَيْنا مِنْ فَضْلٍ بَلْ نَظُنُّكُمْ كاذِبِينَ ( 27 )
ترجمه :
( 11 / 27 - 23 )
آنان كه به خدا ايمان آورده به اعمال صالح پرداختند و به درگاه خداى خود خاضع و خاشع گرديدند آنها البتّه اهل بهشت جاويدند و در آن متنعّم ابدى خواهند بود ،
حال اين دو گروه در مثل به شخصى كور و كر و شخص شنوا و بينا مانند است آيا حال اين دو شخص يكسان است ؟ ( هرگز يكسان نيست ) پس چرا متذكّر نمىشويد ؟
و ما نوح عليه السّلام را براى هدايت قومش به رسالت فرستاديم او قومش را گفت كه من با بيان روشن براى نصيحت و اندرز شما آمدم تا شما را از بگويم كه
غير خداى يكتا كسى را نپرستيد كه اگر جز خدا را پرستش كنيد من از عذاب روز سخت قيامت بر شما مىترسم .
نوح را سران كافران قومش پاسخ دادند كه ما تو را مانند خود بشرى بيشتر نمىدانيم و در بادى نظر آنان كه پيرو تواند اشخاصى پست و بىقدر بيش نيستند و ما هيچگونه مزيّتى بر شما نسبت به خود نمىبينيم كه ( ترا پيغمبر خدا و پيشواى خلق شناسيم ) بلكه شما را دروغگو مىپنداريم .
تفسير
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا
« 1 » كسانى كه داراى ايمان عمومى با
هامش
( 1 ) گفتهاند حقيقت بندگى دو خصلت است : آن كنى كه او پسندد و آن پسندى كه او كند .
( تفسير ادبى عرفانى : خواجه عبد اللّه انصارى )