مىگردد .
وَ مِنْ قَبْلِهِ كِتابُ مُوسى
يا جمله حاليّه است يا عطف بر خبر ( كان ) و جمله يا ظرف است كه به وسيلهى اسم و مرفوعش از خبر بىنياز شده و يا اسميّه است و خبرش مقدّم ، يا اين كه ( و من قبله كتاب موسى ) عطف بر ( شاهد ) از قبيل عطف مفرد .
لفظ ( اماما ) و ( رحمة ) يا حال از موصول يا از ( بيّنه ) يا از شاهد با لفظ ( كتاب موسى ) است و نتيجه اين احتمالات نه هفت صد و بيست احتمال مىشود و اين احتمالات از ضرب كردن بعضى از اين وجوه در بعضى ديگر با توجّه به معنا حاصل مىشود .
و امّا با توجّه به وجوه اعراب و اعتبارات علم نحو مانند احتمال اين كه ( إماما ) حال از ضمير مستتر در ( كان ) يا ضمير مستتر در ( على بيّنة ) باشد يا حال از مفعول ( يتلوه ) يا از مجرور در ( منه ) يا از ضمير مستتر در ( من قبله ) باشد ، و مانند احتمالات اين كه جمله ( من قبله كتاب موسى ) حال باشد از هر يك از چيزهايى كه ذكر شد .
پس وجوه و احتمالات بيشتر از اين مىشود كه ذكرش رفت ، و بعض از احتمالات از باب اين كه صحيح نيست يا تكرارى است يا بعيد و از اذهان دور است ساقط مىشود ، و آنچه كه صحيح مىباشد باقى مىماند .
و به اجمال بر اين وجوه در اخبار اشاره شده ، و اين از گستردگى وجوه قرآن و صحّت حمل آن بر هر وجه است .