خود را به زحمت مىاندازند و در حال به آن نمىرسند .
چنانچه مىبينى بعضى از رسيدن به اغراض دنيوىشان محروم مىشوند ، و چنين اشخاصى در آخرت هم بهرهاى ندارند چون آخرت براى آنها مقصود نبود و در دنيا نيز بىبهرهاند چون به آن نرسيدند .
پس دنياى آنان شبيه آخرت يزيد و آخرت آنان شبيه دنياى پدر يزيد است ، پس اين طور نيست كه هر كس طالب دنيا باشد به آن برسد ، و لذا در آيه ديگر آن را مقيّد نموده به آنچه را كه خدا بخواهد براى هر كس كه بخواهد .
أُولئِكَ الَّذِينَ لَيْسَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ إِلَّا النَّارُ وَ حَبِطَ ما صَنَعُوا فِيها
براى آنها در آخرت جز آتش نيست ، و تباه و نابود مىشود آنچه را كه در دنيا انجام دادهاند يا اين نابودى تباهى اعمال در آخرت صورت مىگيرد .
چون لفظ « فيها » ممكن است ظرف و متعلّق به « صنعوا » باشد ممكن است ظرف « حبط » باشد .
وَ باطِلٌ ما كانُوا يَعْمَلُونَ
چون از ذكر كلمه « حبط » اين توهّم پيش آمد كه اعمال آنها مشوّب به نوعى حقّ است ، لذا در رفع اين توهّم فرمود كه اعمال آنها باطل است و اصلا هيچ بهرهاى از حقّ ندارد : بلكه آن اعمال از همين الآن و بالفعل باطل است نه اين كه باطل بودن در آخرت عارض بر آنها شود .