تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 352

مساهمون:

ص٣٥٢
هيچ يك از بتان و خدايان باطل شما بر اين قادر است كه در آغاز خلق را بيافريند و سر انجام برگرداند بگو تنها خداى يكتاست كه در اوّل خلايق را خلق كرده آنگاه همه را بسوى خود برمىگرداند پس بر اين خداى قادر چرا به شرك دروغ مىبنديد . بگو كيست از انبازان شما كه به حقّ هدايت كند ؟ بگو خدا به حقّ هدايت مىكند : آيا آنكه به حقّ هدايت مىكند سزاوارتر از آنكه هدايت نمىكند نيست ، چه مىشود شما را چگونه حكم مىكنند . اكثر آنان جز از گمان خويش پيروى نمىكنند ، در حالى كه البتّه گمان از حقّ كفايت نمىكند ( گمان از حقّ نيست ) ، بعد به درستى كه خدا به آنچه مىكنيد آگاه است .

تفسير

قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّماءِ
بگو چه كسى از آسمان با رزق انسانى به شما روزى مىدهد ؟
وَ الْأَرْضِ
و از زمين روزى حيوانى مىدهد ؟ يا از زمين دو نوع روزى انسانى و حيوانى را براى شما آماده مىكند ؟
أَمَّنْ يَمْلِكُ السَّمْعَ وَ الْأَبْصارَ
آيا چه كسى بر گوش و چشمها مالك مىشود ؟ علّت اينكه از تمام قواى مدركه بر مدارك جزئى محسوس اكتفا نمود ، و از بين آنها شريف‌ترين و نافع‌ترين آنها را براى انسان كه چشم و گوش باشد ، ذكر كرد ، براى آن است كه تا اين معنى را افاده نمايد ، كه مملوك بودن غير از چشم و گوش به طريق اولى است . مقصود از مالك بودن خداى تعالى اين است كه آنها تحت قدرت او هستند به نحوى كه احدى جز خدا در آنها دخالتى