تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 321

مساهمون:

ص٣٢١
تغيير دهم . من فقط از آنچه كه به من وحى مىشود ، پيروى مىكنم . اگر من به پروردگارم عصيان ورزم از عذاب روز بزرگ قيامت سخت مىترسم ، بگو اى رسول اگر خدا نمىخواست هرگز بر شما اين قرآن را تلاوت نمىكردم و شما را به احكام و حقايق آن آگاه نمىساختم من عمرى از اين پيش ميان شما زيستم آيا عقل و فكرت را به كار نمىبنديد ؟ پس ستمكارتر از آنكه به خدا نسبت دروغ دهد و آيات خدا را تكذيب كند هيچ كس نيست و البتّه ستمكاران را هرگز فلاح و رستگارى نخواهد بود . ايشان بت‌هايى را به غير خدا پرستش مىكنند كه به آنها هيچ ضرر و نفعى نمىرسانند و مىگويند كه اين بتان شفيع ما نزد خدا هستند . اى رسول ما به اينان بگو : شما به دعوى شفاعت بتها مىخواهيد به خدا چيزهايى كه در همهء آسمانها و زمين علم به آن ندارد ، ياد دهيد ؟ ! خدا از آنچه شريك او قرار دهيد منزّه و برتر است .

تفسير

وَ لَوْ يُعَجِّلُ اللَّهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ
عطف است بر
« إِنَّ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا »
و فاصله قرار گرفتن
« إِنَّ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا »
اخلالى به وصل و عطف نمىرساند زيرا آن جواب سؤالى است كه از معطوف عليه ناشى شده است به نحوى كه گويا آن جمله از متعلّقات معطوف عليه است ، گويا كه گفته است : كسانى كه اميد لقاى ما را ندارند حالشان چنين است ، با اينكه حال مؤمنين چنان است ، و اگر ما در رساندن شر و بدى به آنها كه استحقاق آن را داشتند تعجيل مىكرديم در دنيا در حال بهره‌مندى و تمتّع باقى نمىماندند .