دلالت بر استمرار و تجدّد مىكند .
وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمَعْرُوفِ
زيرا كه آنها از معروف دور مىشوند ، و كسى كه از چيزى دور است و صورت آن چيز را ندارد ناگزير از آن نهى خواهد كرد .
وَ يَقْبِضُونَ أَيْدِيَهُمْ
دستهاى ظاهريشان را از انفاق مىبندند و از جهت حرص به مال رضاى خدا را خواستارند ، و معتقد به اجر و عوض از جانب خدا نيستند . و نيز دستهاى ظاهريشان را از بيعت با نبىّ صلّى اللّه عليه و آله و ولى عليه السّلام و دستهاى باطنى شان را از توسّل به ذيل نبوّت و ولايت و از زارى و تضرّع نزد خدا ، و از امتداد دستها به خيرات بسيار روحانى مىبندند ، و از انفاق اموال باطنى كه آن قواى بدنى و اخلاق نفس پست است خوددارى مىكنند ، كه در انفاق آنها وعده به يكصد تا هفتصد عوض است ، و خداوند براى هر كسى كه بخواهد چند برابر مىكند .
نَسُوا اللَّهَ
خدا را فراموش كردهاند . جواب سؤالى است كه ناشى از ذكر اوصاف بد آنهاست كه اقتضاء مىكند از علّت آن سؤال شود ، يا از وصف مذموم ديگر آنها ، پس آن جمله در موضع تعليل يا بيان حال مذموم ديگر آنهاست و نسيان عبارت از غفلت از معلوم است . به نحوى كه از خزانهء نفس زائل شود ، و محتاج به مشاهدهء جديد باشد اگر از مشاهدات باشد يا كسب جديد اگر از كسبيّات باشد ، به خلاف سهو كه آن اگر چه غفلت از معلوم است ولى از خزانه زائل نمىشود و احتياج به سبب