شان نزول آيه دربارهء غزوهء تبوك است ، و سبب غزوهء تبوك طبق آنچه كه نقل شده است اين است كه ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نامهاى به يكى از حكّام كشور شام نوشت ، و آن را به دست حارث بن عمرو ازدى فرستاد ، وقتى حارث به روستاى « موته » از توابع « بلقاء » در مملكت شام كه از آنجا تا بيت المقدّس به مقدار دو منزل است - رسيد ، شرحيل بن عمرو غسّانى يكى از امراء قيصر او را كشت .
اين خبر به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله رسيد و جنگ ( موته ) را مهيّا نمود و زيد بن حارثه را امير آنها قرار داد ، و در حين وداع فرمود :
اگر زيد كشته شد جعفر بن ابى طالب امير باشد ، اگر جعفر كشته شد عبد اللّه بن رواحه امير باشد ، و اگر عبد اللّه كشته شد كسى امير باشد كه مسلمانان به آن راضى شوند .
يك فرد يهودى در آنجا حاضر بود و گفتار او را شنيد ، و گفت : يا ابا القاسم اگر تو در نبوّت خويش صادق هستى پس هر كه را براى امير بودن تعيين مىكنى بايد كشته شود ، زيرا كه انبياى بنى اسرائيل وقتى لشگرى را به جنگ با دشمن مىفرستادند و جمعى را اين چنين به ترتيب براى اسارت و فرماندهى معرّفى مىكردند همهء آنها كشته مىشدند .
پس زيد با لشگرى به سوى مقصد حركت كرد و پس از مقابله با دشمنان و جنگ با آنها همهء آنها كه رسول خدا براى فرماندهى و امارت اسم برده بود كشته شدند . روايت شده كه از اهل اسلام جز عدّهء كمى كسى نجات پيدا نكرد . و در بعضى روايات است كه بيشتر مسلمانان بعد از روز جنگ ماندند و
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 142
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص١٤٢