كه در مكانها و آنچه كه در زمانهاست براى او ساكن است ( « سكن » از سكنى به معنى ساكن شدن ، يا از سكون به معنى آرامش است . ) و چون تجدّد و انطباق بر زمان از خواص طبيعيات است كه محتاج مكان است ، لذا وقتى گفته مىشود آنچه كه در شب و روز ساكن است ، به اين معنى است كه : آنچه تحت زمان داخل است عين همان چيزى است كه در آسمانها و زمين ساكن است .
يعنى آنچه كه بر مكان منطبق است .
اگر آسمانها و زمين را به مطلق ارواح و اشباح تعميم دهيم به شب و روز نيز تعميم داده مىشود .
و چون مملوكيّت اشياء براى خدا مورد اهتمام است اوّلى ( آيه 12 - آنچه در آسمانها و زمين است ) با دوّمى ( آنچه در شب و روز ساكن است ، يعنى زمان ) با تغيير در عبارت مؤكّد شد تا اينكه در نفوس آنان جايگزين شود .
وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
يعنى هيچ شنوائى نيست مگر با شنوايى او ، و هيچ علمى نيست مگر با علم او .
قُلْ أَ غَيْرَ اللَّهِ أَتَّخِذُ وَلِيًّا
بگو با وجود آنكه او مالك همه است ، غير از خدا را ولى خويش گيرم ؟ !
فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
در صورتى كه او آفريننده آسمانها و زمين است ، توصيف به آن صفت براى اشعار به علّت حكم است .
وَ هُوَ يُطْعِمُ وَ لا يُطْعَمُ
در حالى كه او مىخوراند و