ظاهر گردد كه به آنها حسودى مىكنند .
زيرا كه فضل و برترى محسود بيشتر اوقات بر زبان حسدكننده ظاهر مىشود ، تا اينكه به سبب دشمنى معاندين بر طالبين دين احتجاج گردد ، چون معاند انبيا به سبب دشمنى جز پيروى هوا و ارادهء دنيا و پشت كردن و به آخرت اظهار نمىكند ، زيرا كه پيامبران در امور دنيا با كسى معارضه نمىكنند ، بلكه مردم را در كمال دلسوزى به آخرت دعوت مىكنند . اين سخن دلدارى رسول صلّى اللّه عليه و آله و ساير مؤمنين است .
و ( عدو ) ضدّ ( صديق ) يعنى دشمن ضدّ دوست است ، و واحد و كثير ، و مذكّر و مؤنّث در آن مساوى است ، و لذا از آن جمع بدل آورده شده است ، مانند اين قول خداى تعالى :
شَياطِينَ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ
بدان كه انسان و همهء عالم طبع بين دو عالم علوى و سفلى واقع شده است چنان كه گذشت ، و اهل هر دو عالم يك جهت تسلّط و تصرّف در انسان را دارند ، و عالم طبع و عالم سفلى خواستهء شياطين و جنّ و دار اشقيا و جحيم آنهاست ، و عالم علوى نزديك به عالم طبع مقرّ ملائكه صاحبان با بال است نه ملائكهء مقرّبين كه عالم آنها بالاتر از اين است .
و انسان قابل تصرّف اهل هر دو عامل است ، و براى او امكان توجّه به هر دوى آنها وجود دارد ، پس كسى كه با سوء اختيار خود به عالم سفلى توجّه كرد و تصرّف شياطين و جنّ را قبول كرد ، و در اين قبول متمكّن شد ، استعداد قبول تصرّف