آن است و بدون آن هرگز عمل شايستهاى نخواهد بود .
« فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ »
: و آنان را پاداشى است كه شايستهء آن هستند و شناخت آن پاداش ممكن نيست ، مگر اينكه به خود آنها اضافه شود .
« عِنْدَ رَبِّهِمْ »
: و اين پاداش نزد پروردگارشان است .
قيد اينكه پاداش ، نزد خدايشان است ، براى بزرگ نشان دادن اجر است .
مقصود آن است كه اسلام ، يهوديّت ، نصرانيّت و صائبيّت ، در دريافت آن پاداش بزرگ برابرند ، در صورتى كه كارشان به ولايت و قبول دعوت باطنى و دخول ايمان در دل انجامد .
اگر كارشان به ولايت نيانجامد ، در اين صورت ، عبارت « عند ربّهم » طبق مفهوم مخالف ، بر اين امر دلالت مىكند كه اجرى از سوى پروردگارشان براى آنان نخواهد بود . چه اجر و پاداشى نباشد ، يا اگر باشد ، از سوى خدا نباشد .
تفصيل اين اجمال ، آن طورى كه از آيات خدا و اخبار مستفاد مىشود ، چنين است كه ، هر كه منكر ولايت باشد ، عقوبت خواهد شد . و هر كه منكر ولايت نباشد ، اذعان به آن هم نداشته باشد و اعتراف نكند ، اميدوار به لطف خدا خواهد بود ( اگر خدا بخواهد عذاب كند و يا به او حال توبه عنايت فرمايد ) . حال ، آن منكر چه مسلمان چه غير مسلمان باشد ، فرقى نمىكند .
كسى كه منكر نباشد و اذعان و اعتراف به ولايت هم نكند ، امّا در زمان رسول خدا باشد و بر بيعت عامه توقف نمايد ، به همان بيعت عامه كه به پيامبر خدا داشته است ، نجات مىيابد و خدا چيزى از اعمال او را فروگذار نخواهد كرد .
« وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ »
: ترس و اندوهى براى آنان نيست . در گذشته دربارهء اين آيه سخن گفته شد و دوباره به شرح آن