نمىپردازيم .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 63 ]
وَ إِذْ أَخَذْنا مِيثاقَكُمْ وَ رَفَعْنا فَوْقَكُمُ الطُّورَ خُذُوا ما آتَيْناكُمْ بِقُوَّةٍ وَ اذْكُرُوا ما فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ ( 63 )
ترجمه :
( 2 / 63 )
به ياد آريد آن زمانى را كه از شما پيمان گرفتيم ، در حالى كه كوه را بالاى سر شما بالا برده بوديم ( در آن حال از شما پيمان گرفتيم ) كه آن كتابى را كه به شما دادهايم ، محكم بگيريد و آنچه در آن است به خاطر آريد ، شايد پرهيزگارى پيشه كنيد .
تفسير :
« وَ إِذْ أَخَذْنا مِيثاقَكُمْ »
: و به ياد آريد پيمانى را كه به دست پيامبرانتان و يا جانشينان آن بزرگواران بستيد .
منظور از پيمان ، همان عهدى است كه با بيعت عامّه و يا خاصّه بسته شده است و اضافهء لفظ « ميثاق » براى معهود و معلوم بودن پيمان است ، يعنى پيمانى كه به نبوّت محمد و ولايت على ( ع ) بستيد .
با عهد و پيمان مربوط به توحيد و نبوّت و اقرار به آن چيزى كه بر پيامبرشان نازل شده است ، از آن جمله ، نبوّت محمد صلّى اللّه عليه و آله و ولايت على ( ع ) بوده است ، كه بايد اين پيمان و سفارش را به فرزندان و نسلهاى بعديشان برسانند . لذا در اخبار ، تفسير عهد و پيمان ، به نبوّت محمد صلّى اللّه عليه و آله و ولايت على ( ع ) شده است ، يا از باب اينكه آن دو ، به صراحت در پيمان ياد شدهاند ، يا اينكه اقرار به نبوّت هر پيامبر و ولايت هر ولىّ ، مستلزم اقرار به نبوّت محمد صلّى اللّه عليه و آله و ولايت على ( ع ) است .
زيرا ، نبوّت انبيا و ولايت اوليا ، صورت رقيق شده و مختصرى از نبوّت محمد صلّى اللّه عليه و آله و ولايت على ( ع ) است . اين رقيقه ( نبوت و ولايت ساير انبيا ) ، نسبت به حقيقت كليّه ، جزئى است ، چنان كه نسبت به آن حقيقت محل است و اقرار به جزئى ، اقرار به كلّى است . همانطور كه ، اقرار به كلّ ،