نعمت و نجات بوده است . اكنون كه ظاهر شدهاند ، توسّل به ايشان اولى و سزاوارتر است و در آيه كنايه از امّت محمد صلّى اللّه عليه و آله و نجات و نعمت آنان به محمد صلّى اللّه عليه و آله و آل محمد ( ع ) است و نيز كنايه از اين است كه سزاوار نيست كه از فرمايش پيامبر سرپيچى كرده ، با خاندانش دشمنى به عمل آرند ؛ خاندانى كه گذشتگان ، با توسّل به آنان نجات و نعمت يافتند .
داستان خروج موسى با بنى اسرائيل از مصر و خروج فرعون و لشكريانش از پى آنان و عبور سبطيان از دريا ، و غرق قبطيان ، به طور مفصّل در كتب تواريخ و تفاسير آمده است ( و ما شايد در آينده ، برخى از آنها را بيان نماييم ) .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 51 ]
وَ إِذْ واعَدْنا مُوسى أَرْبَعِينَ لَيْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَنْتُمْ ظالِمُونَ ( 51 )
ترجمه :
( 2 / 51 )
و هنگامى كه به موسى وعدهء چهل شب داديم ( كه پس از چهل شب عبادت احكام و شرايع بر تو نازل مىشود ) .
در اين مدّت ، شما گوساله را پرستيديد و در اين كار به خود ستم كرديد .
تفسير :
« وَ إِذْ واعَدْنا مُوسى أَرْبَعِينَ لَيْلَةً »
: موسى بن عمران ، به بنى اسرائيل مىگفت : اگر خداوند براى شما گشايش عنايت فرمايد ، براى شما كتابى از سوى پروردگارتان خواهم آورد كه شامل تمام نيازهاى شما در دينتان باشد . پس زمانى كه خداوند - عزّ و جلّ - آن گشايش را عنايت فرمود ، امر فرمود كه در ميعادگاه حاضر شده سى روز روزه بگيرد . چون به اواخر روزها رسيد قبل از افطار ، دندانهايش را مسواك كرد ( تا دندانها تميز شده از آلودگيهاى دهان پاك شود ) .
در اين هنگام ، خداى عزّ و جلّ وحى فرموده : كه اى موسى ! آيا