وعدهء پادشاهان تخلّف نمىكند اگر چه به لفظ ترجّى باشد ، ولى تهديدهايشان بيشتر اوقات تخلّف مىپذيرد ، اگر به صورت جزم باشد .
« وَ اللَّهُ غَفُورٌ »
: و خدا بديهاى آنان را مىبخشد .
« رَحِيمٌ »
: پس از بخشش ، با رحمت خود آنها را مىپوشاند .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 219 ]
يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَيْسِرِ قُلْ فِيهِما إِثْمٌ كَبِيرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما وَ يَسْئَلُونَكَ ما ذا يُنْفِقُونَ قُلِ الْعَفْوَ كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمُ الْآياتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ ( 219 )
ترجمه :
اى پيامبر از تو از حكم شراب و قمار مىپرسند ، بگو ، در اين دو ، گناه بزرگى است و نيز مىپرسند ترا كه چه در راه خدا انفاق كنند ؟ بگو آنچه زايد بر ضرورت زندگانى است . خدا آيات خود را بدين روشنى براى شما بيان مىكند باشد كه عقل و انديشه به كار بنديد .
تفسير :
« يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَيْسِرِ »
: از تو درباره ميگسارى و قمارى پرسند ، اين جمله استيناف است براى اعلام حكم ديگر از احكام رسالت ،
« قُلْ فِيهِما إِثْمٌ كَبِيرٌ »
: بگو در آنها گناه بزرگى است لفظ « كبير » « كثير » با ثاء سه نقطه خوانده شده است .
« وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ »
: و سودهايى براى مردم دارد ، وقتى كه « اثم » را مفرد و « منافع » را جمع آورده اين توهّم پيش آمد كه نفع آن دو غالب بر گناهشان است ، پس اين توهم را رفع نمود و فرمود :
« وَ إِثْمُهُما أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما »
و گناه آن بيشتر از سود آن است .
هامش
كاشكى . . . در عربى كاد ، ليت ، لعلّ ، عسى و . . . است .