فساد كن ، غرور و خودپسندى او را به بدكارى برانگيزد كه نصيحت نشنود ، جهنّم او را كفايت كند كه بسيار آرامگاه بدى است .
تفسير :
« وَ إِذا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ »
: يعنى وقتى به او گفته شود : بپرهيز از خشم و غضب خدا در فسادانگيزى و هلاك كردن ، از اندرز اندرزگو سرباز مىزند و بزرگ پندارى مىورزد ، زيرا او از خود جز اصلاح گمان نمىبرد ، پس ،
« أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ »
: يعنى او را قدرت و توانمندى و بزرگ منشى گرفت .
« بِالْإِثْمِ »
: به سبب گناهانى كه قبلا كسب كرده است ، يا او را عزّت و قدرت به سبب گناهى كه از آن نهى شده است ، گرفت . يعنى عزّت و قدرت او را به فساد بسيار و نابود گرداندن چيزها وادار مىكند ، زيرا او منافق و لجباز است .
« فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ »
: پس براى او ، تنها دوزخ مناسب است كه بد جايگاهى است . مهاد بر وزن كتاب به معنى فراش و جايى است كه براى سكون و آرامش آماده مىشود .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 207 ]
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ ( 207 )
ترجمه :
( 2 / 207 )
بعضى مردانند ( مراد على [ ع ] است ) كه از جان خود در راه خشنودى خدا درگذرند ( مانند شبى كه على [ ع ] به جاى پيامبر در بستر خوابيد ) و خدا دوستدار چنين بندگان است .
تفسير :
« وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي »
: و از بين مردم كسى است كه مىفروشد .