« لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها »
و اينكه از معصومان ( ع ) ، با تصريح و اشاره وارد شده است « ايمان درجاتى دارد به نحوى كه اگر صاحب درجهء اول را بر دومى و صاحب درجه دومى را بر سوّمى و . . . حمل كنيم هلاك مىشود « 1 » » ، اشاره به اين معنى است و اينكه هر نفسى از جانب خدا نوعى از تكليف را دارد ، و فتوادهنده بايد نظر به حال اشخاص نموده و بر حسب احوال آنان تكليف نمايد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 195 ]
وَ أَنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ وَ أَحْسِنُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ ( 195 )
ترجمه :
( 2 / 195 )
و از مال خود در راه خدا خرج كنيد ، امّا نه به حدّ اسراف و خود را به مهلكه و خطر نيفكنيد ، و نيكى كنيد كه خداوند نيكوكاران را دوست مىدارد .
تفسير :
« وَ أَنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ »
: ( و از مال خود در راه خدا انفاق كنيد ) . بيان مفصّلى درباره انفاق در اول سوره گذشت و نيز اندكى قبل از اين ، بيان معنى « سبيل اللّه » گذشت ، و ظرف لغو است و حال از فاعل « أنفقوا » است ، ظرف مجازى است يا حقيقى و معنى آيه اين است كه انفاق نماييد از اموال دنيوى و عرضها و غرضها و بدنها و نيروها و شهوتها و خواستهها و غضبها و انانيّتها ، و در يك عبارت ، انفاق كنيد از هر چيزى كه در باب ولايت به انانيّت شما نسبت داده مىشود ، و از هر چيزى كه منتسب به ولايت باشد از كارهاى قالبى و قلبى و راههاى حجّ و جهاد .
« وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ »
: يعنى با دستهاى خود بدون سببى از خارج ،
هامش
( 1 ) منظور اين است كه اگر احكام و قضاوت و بررسى و واجبات را براى درجه اول ، مانند درجه دوم بگيريم و احكام آن وجه را بر او حمل كنيم ، هلاك مىشود .