باشند .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 194 ]
الشَّهْرُ الْحَرامُ بِالشَّهْرِ الْحَرامِ وَ الْحُرُماتُ قِصاصٌ فَمَنِ اعْتَدى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدى عَلَيْكُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ ( 194 )
ترجمه :
ماههاى حرام را در مقابل ماههاى حرام قرار دهيد ، اگر حرمت آن نگاه نداشته با شما قتال كنند ، شما نيز قصاص كنيد . پس هر كه به جور و ستمكارى به شما دست دراز كند ، او را به مقاومت از پاى درآوريد - به قدر ستمى كه به شما رسيده - و از خدا بترسيد و بدانيد كه خدا با پرهيزكاران است .
تفسير :
« الشَّهْرُ الْحَرامُ بِالشَّهْرِ الْحَرامِ »
: از آن جهت ماه حرام ناميده شده كه قتال و جنگ در آن ماه حرام است ، حتّى اگر مردى قاتل پدر يا برادرش را در آنجا ببيند نبايد متعرّض او بشود . ماههاى حرام چهار ماه بود ، سه ماه پشت سر هم ذىقعده ، ذىحجة و محرّم و يك ماه ديگر تنهاست و آن ماه رجب است . ذىالقعده را از آن جهت به اين نام مىناميدند كه از جنگ قعود مىكردند ، يعنى مىنشستند و جنگ نمىكردند ، و چون در سال عمرهء قضا ( بعد از صلح حديبيّه در سال هفتم هجرى ) از جهت جنگ كردن ممانعت داشتند ، به نحوى كه مشركان در سال قبل از آن ( در سال ششم در وقت صلح حديبيّه ) متعرّض قتال اينها شده بودند ، پس خداى تعالى آن ايراد و اشكال را از آنان برداشت و گفت : هرگاه مشركان با مسلمانان به پيكار برخاستند ، به مسلمانان نيز اجازه داده شده تا با آنها پيكار كنند .
ممكن است مقصود تبريك گفتن بر مؤمنان و تسلّى دادن به آنها باشد به اينكه دخول مكّه در ماه ذىالقعده در مقابل جلوگيرى مشركان