و دشمنى دشمنان آنها است ( منظور اين است كه رسول به كتاب تفسير شده است ) « 1 » .
« مُصَدِّقٌ لِما مَعَهُمْ »
: و آنچه را با يهود در تورات بود و آنچه به وسيلهء گذشتگان آنها از اوصاف و اخبار محمّد صلّى اللّه عليه و آله و على ( ع ) آمده بود ، تصديق مىكرد و نيز آنچه را كه با منافقان امّت بود ، از دليلهاى روشنى كه دلالت بر صدق محمّد صلّى اللّه عليه و آله و صدق كتاب او و برترى على ( ع ) مىكرد ، تصديق مىنمود . زيرا در كتاب حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله ، آيات صريح دربارهء فضل على ( ع ) و خلافت او ياد شده بود و خود پيامبر اكرم هم دربارهء برترى على ( ع ) و خلافت وى سخنانى فرموده بودند .
« نَبَذَ فَرِيقٌ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ »
: باز عدهاى از آنان كه براى آنها كتاب فرستاده شده بود ( از يهود و منافقان امّت ) ، او را برگردانده ، نپذيرفتند . در حالى كه به آنان احكام رسالت و كتاب تدوينى ( كه تورات و قرآن بود ) فرستاده شده بود .
« كِتابَ اللَّهِ »
: آنها ، آنچه را در وصف محمّد صلّى اللّه عليه و آله و على ( ع ) در تورات و قرآن بود ، يا همهء كتاب تورات و قرآن را
« وَراءَ ظُهُورِهِمْ »
به پشت سر انداختند .
« نبذ » : به معنى دور انداختن است .
علّت اينكه « نبذ » را با قيد « وراء ظهورهم » آورده است ، اشاره به دورى گزيدن و اعتنا نكردن به آن است ، يعنى دورى كردند و به آن توجّهى ننمودند و به حساب نياوردند .
« كَأَنَّهُمْ لا يَعْلَمُونَ »
: گويا ، يهود و نواصب امّت نمىدانند كه كتاب خدا ، يا محمّد صلّى اللّه عليه و آله و نبوّت او و على ( ع ) ، حقّ و از سوى خداست . ( با وجود اينكه آنها مىدانستند و به حقّانيت آن پى برده بودند ) . از اين رو ،
هامش
( 1 ) تفسير صافى ، ج 1 ، ص 152 .