تفسير :
« وَ إِذْ أَخَذْنا مِيثاقَكُمْ »
: و هنگامى كه از شما پيمان گرفتيم ، يعنى از نياكانتان پيمان گرفتيم .
اين پيمانى بود كه بر دست پيامبران بنى اسرائيل و جانشينان آنان انجام شد .
يا پيمانى بود كه خود به دست آنانى كه شبيه به خلفاى انبياى الهى هستند ، منعقد شد ، زيرا رسم بيعت ، در كل هيچگاه متروك نشده بود ، از اين رو اين آيه ، كنايه از امت محمد صلّى اللّه عليه و آله است . ( چنان كه در روايات چنين تفسير شده است ) .
ممكن است ابتدا خطاب به امّت محمد صلّى اللّه عليه و آله باشد كه معنايش چنين مىشود : اى امّت محمد صلّى اللّه عليه و آله به ياد آريد زمان بيعت با او را و پيمانى كه از شما گرفت .
« لا تَسْفِكُونَ دِماءَكُمْ »
: پيش از اين ، محل جملهاى را كه بعد از اخذ پيمان و عهد بيايد ، بيان كرديم .
« وَ لا تُخْرِجُونَ أَنْفُسَكُمْ »
: در اين آيه ، كه كشتن و بيرون راندن غير را از شهر و ديار ، قتل و اخراج خود شخص حساب كرده ، به آن جهت است كه آن غير ، با خود شخص در معاشرت ، يا خويشى ، يا دين ، يا وطن متّحد است و يا از آن جهت است كه قتل نفس ، منجر به قصاص مىشود كه موجب هلاكت نفس او است ، و اخراج از شهر ، موجب مكافات و اخراج متقابل او از شهر مىشود .
يا به اين معنى است ، كه كارى نكنيد تا موجب كشته شدن و اخراج خودتان از ديارتان شويد .
يا به اين معنى است ، كه كارى نكنيد تا موجب قطع زندگى ابدى شما گشته ، از ديار حقيقى ( بهشت ) اخراج شويد و دور افتيد .
« مِنْ دِيارِكُمْ ثُمَّ أَقْرَرْتُمْ »
: به عهدى كه بسته بوديد اقرار كرديد ، در