نقل شده است كه : هر كه با آنان با مقدارى از مال خود مواسات كند ، خداى تعالى بهشت را بر او وسعت مىدهد و او را به آمرزش و خشنودى خود مىرساند .
سپس گفت : از دوستداران محمد صلّى اللّه عليه و آله مسكينانى هستند كه مواسات با آنها برتر و بهتر از مواسات با مسكينان فقر است . آنان كسانى هستند كه اعضا و جوارحشان ساكن شده از مقابله با دشمنان خدا كه اين مؤمنان را سرزنش مىكنند و آرزوها و خواستههاى آنان را حمل بر سفاهت مىكنند ، ناتوان شدهاند .
آگاه باشيد كسى كه با فقه و عملش آنها را تقويت كند تا جايى كه مسكنت را از آنان زائل نمايد و آنان را بر دشمنان ظاهر كه از نواصب هستند ، و دشمنان باطن كه ابليس و متمردان درونىاند ، مسلط كند ، تا جايى كه دشمنان دين خدا را شكست داده و از دوستان آل رسول حمايت نمايند ، خداوند آن مسكنت را به شياطينشان محوّل كرده شياطين را هم از گمراه كردن ايشان ناتوان مىكند و خداوند اين حكم را حقّا مقدّر كرده و بر زبان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله جارى نموده است .
« وَ قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً »
: « حسنا » به ضمّ و نيز « حسنا » با حركت اول و دوم خوانده شده است و معنى هر دو نيكى است . اظهار ( حسن قول ) و اظهار ( قول حسن ) هر دو به يك معنى است .
منظور از ناس ، همهء مردمان ، از خويش و بيگانه و يتيم و مسكين هستند و آن نسبت به آنچه كه گذشت ، از قبيل يتيم و فقير و غيره ، عموم و خصوص مطلق است از آنچه بر آن مقدم باشد .
بين خويشاوند و يتيم ، مانند خويشاوند و مسكين ، نسبت عموم و خصوص من وجه « 1 » است و حسن قول ( زيبا سخن گفتن و خوشگفتارى )
هامش
( 1 ) عموم و خصوص من وجه ، وقتى است كه مفهوم دو كلى چنان باشد كه در يك مورد