تفسير :
« وَ لَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِينَ اعْتَدَوْا مِنْكُمْ فِي السَّبْتِ »
: و هرآينه محققا دانستهايد ، آنان كه در روز شنبه از حدود الهى تجاوز كردند ، به صورت ميمون درآمدند . پس اى يهود و اى امّت محمد صلّى اللّه عليه و آله ، شما نيز در صورت تعدّى و بيرون شدن از حكم الهى ، مانند آنان به عقوبت گرفتار مىشويد .
« فَقُلْنا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خاسِئِينَ »
: پس با امر تكوينى ، آنان را به صورت ميمونهايى درآورديم كه از هر خيرى به دور باشند .
« خاسِئِينَ »
دور از خير يا خوارشدگان ، يا مقصود معنايى است اعمّ از هر دو .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 66 ]
فَجَعَلْناها نَكالاً لِما بَيْنَ يَدَيْها وَ ما خَلْفَها وَ مَوْعِظَةً لِلْمُتَّقِينَ ( 66 )
ترجمه :
پس اين را ( داستان يا عذاب را ) مايهء عبرت حاضران و آيندگان و پندى براى پرهيزگاران قرار داديم .
تفسير :
« فَجَعَلْناها »
ما اين مسخ ، يا عذاب ، يا امّت مسخ شده را چنانچه در خير آمده است مايهء عبرت قرار داديم « 1 » .
« نَكالًا »
: اين زجر ، عبرتى بود تا مانع از تجاوز و مخالفت آنان شود .
و
« لِما بَيْنَ يَدَيْها »
: يعنى امّتهاى گذشته كه در جلوى اين امّت مسخ شده قرار دارند . زيرا امّت مسخ شده ، به سبب توجّهشان به آخرت و وجود امّتهاى گذشته ، در آخرت و عالم مثال ، به امّتهاى پيشين توجّه دارند و آنها در برابر قرار گرفتهاند و عبرت بودن اينها نسبت به امّتهاى
هامش
( 1 ) تفسير صافى ، ج 1 ، ص 124 .