تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 75

مساهمون:

ص٧٥
دقيق و مطالب نيكو و جالب دارد ، كه مؤلّف همهء آنها را از استاد ملّا هادى سبزوارى رحمة اللّه عليه گرفته است . اين سخن هم خلاف واقع است و صحيح نمىباشد ، چه ، بسيارى از نكات تحقيقى كه در آن به كار رفته است مانند : تحقيق در وجود جنّ و مانند آن اصلا در مؤلّفات حكيم سبزوارى و ديگران وجود ندارد ، بلكه از ابتكارات مؤلّف جليل مىباشد - در عين حال او ، مدّعى ابتكار در آنچه كه تحقيق نموده ، نبوده است . بلكه ما مىگوئيم : اوّلا ، او افتخار مىكند كه همهء حقايقى را كه درك كرده است از افاضات معصومين ( ع ) و از اخبار و احاديث بوده است . ثانيا : ذكر اقوال متقدّمين و تحقيقات آنها از لوازم هر تأليفى است تا بدان استشهاد گردد و اين مخالف تأليف نيست . ما نمىگوئيم : تمام آن تحقيقاتى كه بيان داشته از ابتكارات فكرى او است ، بلكه مىگوئيم : بسيارى از اين تحقيقات ، از آن گونه چيزهائى است كه به فكر كامل او ، راه يافته است و در كتاب متقدّمين - رحمهم اللّه - ذكرى از آن به ميان نيامده است . در مقدّمهء تفسير ، بدان اشاره نموده و فرموده است : « بعضى اوقات از اشارات كتاب و تلويحات اخبار ، لطائفى بر من ظاهر مىشد كه آنها را در هيچ كتابى نديده ، از گوينده‌اى هم نشنيده بودم . . . » . و امّا علّامه ، استاد شيخ محمد محسن طهرانى معروف به شيخ آقا بزرگ در جلد سوّم كتاب « الذريعه الى تصانيف الشيعة » مىنويسد : « بيان السّعادة فى مقامات العبادة يا تفسير منير » تفسير قرآن شريف است كه در سال 1314 به خرج پيروان عارف معاصر مولى سلطان محمّد بن حيدر محمّد گنابادى خراسانى متوفى در حدود سال 1320 قمرى در مجلّد بزرگى در تهران به چاپ رسيد .