به وسيلهء مخالفين ابراز شده بود ، تكذيب كرد و همين امر ، موجب شد كه در ساير چيزهائى كه به مؤلّف نسبت مىدهند شك و ترديد ايجاد گردد .
فقيه مذكور بعد از تأليف اين كتاب ؛ جهت زيارت مشهد مقدّس رضوى ( ع ) به خراسان مسافرت كرده ؛ دو روز در بيدخت توقّف كرد ، و با جانشين مؤلّف ( حاج ملّا على نور على شاه ثانى ) مؤانست يافته ؛ فهميد كه عقايد و اعمال و افعال او مخالف اتهامات وارده بر صوفيّه است ، و در او و يارانش آنچه را كه مخالف شرع مقدّس نبوى باشد نيافت و گفت :
« شنيدن كى بود مانند ديدن ؟ » ؛ آنگاه هم نامهاى به مولى حاج شيخ محمّد حسن صالح على شاه « فرزند نور على شاه بن سلطان على شاه » نوشت و از گذشته عذر خواهى نمود و از اينكه رسالهء ردّيه نوشته است اظهار پشيمانى كرد ، و اين نامه اكنون موجود است و همهء اينها دليل بر صدق نيّت او مىباشد و معلوم مىكند كه بعضى از غرضورزان و دشمنان امر را بر ايشان مشتبه نموده ، او را به اشتباه انداخته بودند .
بعضى هم گفتند : مؤلّف تفسير وقتى كه در اصفهان بود ؛ به نسخهء خطّى قديمى دست نوشتهاى اطّلاع يافت و در آن تصرّف نموده ، و اوّل و آخر آن را حذف كرد و آن را به خودش منسوب ساخت .
بعضى از آنان هم گفتند : آن نسخهء خطى تفسير در اصل از فاضل نجفآبادى بوده است .
نسبت غلوّ به مؤلف محترم
و بعضى ديگر گفتند : از فاضل يزدى بوده كه با ايشان ( سلطان على شاه ) در يك حجره در مدرسه اصفهان بسر مىبرد . انتشار دهندگان اين تهمت بر اين پندار باطل بطور يقين ترتيب اثر دادند ، زيرا با وجود عدم ذكر دليل بر اين دعوى از روى حدس و گمان ، حكم قطعى