اى مردم با بيرون شدن از بردگى نفسهايتان و آرزوهايتان ، بندهء او شويد ؛ يا آنچنان كنيد كه بندگان در برابر مولايشان انجام مىدهند ؛ بدين گونه كه حركات شما جز به امر و نهى او نباشد ؛ يا آنچه از صورت اعمال بندگان كه خداى تبارك و تعالى در شريعت قرار داده است به انجام رسانيد .
كلمهء « الربّ » گاهى به « ربّ الارباب » كه واجب الوجود بالذّات و معبود مطلق است . و گاهى به ربّ مضاف و نسبتى كه علويّت على ( ع ) را مىرساند ؛ اطلاق مىشود چون على ( ع ) ظهور ربّ مطلق و عنوان او ، و چيزى است كه بهوسيله او از خدا خبر داده مىشود . زيرا « خداى بزرگ غير از اين ظهور و نمود ، خبر و اسم و نشانهاى ندارد ، پس مورد عبادت واقع نمىشود ولى پس از ظهور حضرت احديّت به اين عنوان و نمود مظهريت على ( ع ) قابل درك و آگاهى بوده ؛ از آن خبر داده مىشود و مورد پرستش قرار مىگيرد و اين عنوان چون ظهور ربّ مطلق بوده ؛ و به خلق نسبت داده شده است به « ربّ » مضاف موسوم است ، چنان كه در بيان قول خداى تعالى در مورد كافران كه مىفرمايد :
وَ كانَ الْكافِرُ عَلى رَبِّهِ ظَهِيراً
( كافر پشتيبان رب و صاحب خود مىباشد . - سورهء فرقان آيهء 57 ) وارد شده است كه مراد از ربّ ، ربّ مضاف است كه على ( ع ) است .
بعيد نيست كه منظور از « ربّ » ( در اين آيه ) نيز ربّ مضاف ؛ يعنى ، على ( ع ) باشد . و اين مسئله با توصيف ربّ به خالقيّت منافات ندارد ، زيرا على ( ع ) واسطهء آفرينش خلق است . چنان كه : در خبر آمده است :
خداوند همه چيز را به مشيّت آفريد « و مشيت را خودش آفريد » و علويّت على ( ع ) همان مشيّت پروردگار عالم است « 1 » .
هامش
( 1 ) براى اطلاع كامل به ولايتنامه تأليف مفسّر جليل القدر مراجعه شود .