ثنا بر خداى تعالى بگويند ، و چگونه بخوانند و در قرائتشان ترقّى كرده و بالا روند ، و چگونه خداوند را مورد خطاب قرار دهند و سؤال بكنند .
پس امر به استعاذه در ابتداى قرائت براى اشاره به اين است كه انسان بين تصرف رحمان و شيطان واقع است مگر كسى كه خداوند او را حفظ كند و نگهدارد . پس هرگاه بخواهد بخواند يا ثناى خدا گويد يا با خدا مناجات داشته باشد سزاوار است كه از تصرف شيطان استعاذه نمايد و پناه به حفظ و امان خدا برد تا شيطان نتواند پشت قلبش مخفى شود ، و نتواند الفاظ ثناء و خواندههايش را از معانى مقصود خدا تهى سازد و نتواند در آن الفاظ معانى شيطانى داخل نمايد كه در اين صورت حمد گوينده حمد شيطان را مىگويد و كتاب شيطان را مىخواند و خيال مىكند حمد خدا را كرده و كتاب خدا را مىخواند ، و در مصداق قول خداى تعالى «
يَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُمْ
» داخل مىشود ، يعنى اينان زبانهاى خودشان را - نه زبان خدا را - به قرآن مىچرخانند تا شما آن را از كتاب و قرآن پنداريد در حالى كه آن از كتاب نيست ، پس بايد شخص استعاذهكننده و پناه به خدا برده به آنچه كه مىگويد توجه داشته باشد ، و حالش را حال استعاذه از شيطان قرار دهد ، و گرنه استعاذه او هم مانند قرآن خواندنش با تصرف شيطان مىشود ، و او در حقيقت از خدا به شيطان پناه برده ، نه بالعكس ، و قرار دادن «
بِسْمِ اللَّهِ
» جزئى از اول هر سوره ، و امر به گفتن آن در ابتداى هر چيزى اشاره به اين دارد كه فاعل هر فعلى خصوصا وقت خواندن قرآن كه كلام خداست شايسته است به نامى از نامهاى خدا شروع نمايد و علامتگذارى كند تا اينكه زبان و ساير اعضايش آلات همان علامت و نامگذارى و كلام و افعالش كلام و افعال همان اسم باشد ، در اين صورت است كه صحيح است آن تلاوت قرآن از جانب خدا قرار داده شود ، چه اگر تلاوت از جانب خدا نباشد براى خدا