پذيرفته است ، متعلق هر دو واحد خواهد گشت .
اما اگر متيقّن قابليت بقا نداشته باشد ، حتى به تعبير مجازى نيز نمىتوان گفت يقين به بقا تعلق پذيرفته است . پس راهى نداريم كه متعلق يقين و شك را واحد سازيم .
پاسخ اين وجه آن است كه براى حصول وحدت ميان متعلّق شك و يقين ، كافى است كه متيقن و مشكوك را از خصوصيت زمان تجريد كنيم و شىء را به حدوث و بقا تقطيع نكنيم .
بدينطريق هم در موارد شك در مقتضى و هم در موارد شك در رافع ، متعلق واحد است و عنوان نقض صادق مىآيد . پس اطلاق دليل استصحاب هر دو مورد را شامل خواهد بود .
دروس في علم الأصول ( الحلقة الأولى ) ( قواعد كلى استنباط ) ( فارسى ) — صفحة 393
مساهمون: السيد محمد باقر الصدر
ص٣٩٣