خلاصهء مطالب گذشته
1 . براى اثبات وجوب احتياط در موارد شبهات بدوى به رواياتى استدلال شده است : از جمله حديث منقول از امير المؤمنين عليه السّلام كه فرمود : « يا كميل ! أخوك دينك فاحتط لدينك بما شئت » . ولى در پاسخ بايد گفت امر به احتياط در اينجا مقيد به مشيت و خواست مكلف شده است كه قرينه بر عدم وجوب احتياط است .
2 . از جمله استدلال شده است به حديث منقول از امام صادق عليه السّلام : « أورع الناس من وقف عند الشبهة » . در پاسخ بايد گفت حديث ، دليلى بر وجوب اورعيت ( ، يعنى پرهيزكارترين بودن ) نيست .
3 . سومين حديث مورد استدلال ، كلام ديگرى از امام صادق عليه السّلام است كه فرمود : « لا يسعكم فيما ينزل بكم ممّا لا تعلمون إلا الكفّ عنه و التثبّت و الردّ إلى أئمة الهدى » . كه در پاسخ بايد گفت دستور به توقف و مراجعه به امام به معناى فحص از دليل قبل از حكم كردن به چيزى است و ما خواهيم گفت كه اجراى برائت مشروط به فحص است .
4 . چهارمين حديث مورد استدلال كلام امام باقر عليه السّلام است : « الوقوف عند الشبهة خير من الاقتحام في الهلكة » . در پاسخ بايد گفت شبهه در اينجا به معناى تكليف مشكوك نيست ؛ بلكه به معناى لغوى آن است ؛ يعنى هرچه كه شبيه حق باشد . و مفاد حديث ، از پيوستن به جريانات منحرف فكرى و برخى گرايشهاى باطل دينى ، كه در ظاهر شعار حق سرمىدهند ، نهى مىكند . ولى مشهور علما چون شبهه را در اينجا به معناى تكليف مشكوك گرفتهاند ، اين حديث را به موارد شبهات مقرون به علم اجمالى اختصاص دادهاند تا با قاعدهء قبح عقاب بلابيان منافات پيدا نكند .