مقرر شود .
اقوال عديده و اختلاف آراست در اينكه سبب چه بود كه نادر قبل از جلوس ، وابستگى به ملت بلكه تعصب در مذهب شيعه اظهار مىكرد ، و در جولگاى مغان اظهار ميل و رغبت بهطريقهء اهل سنت نمود . لاكن حق اين است كه نادر هميشه يك مذهب داشت و آن خودپرستى بود . تا وقتى كه خود را يكى از بندگان دولت صفويه مىنمود ، و مقصود بيرون كردن افغان و عثمانى از ايران بود ، ديد كه مذهب شيعه حربهء خوبى است به جهت اجراى مرام و در وقتى كه بر مراد ظفر يافته ، همت بر استيصال خانوادهء شاه اسماعيل گماشت .
و عروج بر معارج سلطنت ، او را به فكر تسخير جبال قندهار و صحارى هندوستان و بغداد و موصل و ساير بلاد آن صفحات انداخت ، مصلحت در بنيان مذهب اهل تشيع ديد ، زيرا كه از يك جهت محبت خاندان صفويه با اصل اين مذهب آميخته بود و از جهت ديگر ، به جهت انجام فتوحاتى كه در خاطر داشت .
تاجگذارى نادر
ميرزا مهدى گويد كه : در روز بيست و ششم فرورى « 1 » مطابق سنهء هزار و صد و چهل و نه هجرى هشت ساعت و بيست دقيقه از روز گذشته ، به اختيار رصدبندان دقيقه ياب و اخترشناسان بطلميوس انتساب ، تاج شاهى بر سر وى گذاشتند « 2 » .
اجراى مراسم جلوس چنان كه در چنين اوقات معمول است معمول داشتند ، و تختى مرصع نهاده نادر را بر آن نشاندند ، و على الفور سكه به نام وى زدند ، در يك طرف اين شعر را كه :
سكه بر زر كرد نام سلطنت را در جهان * نادر ايران زمين و خسرو گيتىستان
هامش
( 1 ) - يعنى فوريه .
( 2 ) - در تاريخ ميرزا مهديخان كه نزد مترجم است : تاريخ جلوس را پنجشنبه بيست و چهارم شوال مطابق توشقان نيل هزار و صد و چهل و هشت مىنويسد ( حاشيه ) .