اين فقره مخالف اهل سنت است و منافى قراريست كه معمول اسلاف بوده ، گذشته ازين بر تمام اهل عالم هويدا است كه امير المؤمنين اسد الله الغالب عليه السلام برگزيده و ممدوح و محبوب خداوند متعال است و بواسطهء شهادت مخلوق ، بر جايگاه و رتبت او در درگاه احديت نخواهد افزود و به حذف اين الفاظ هم چيزى از فروغ بدرقدر او نخواهد كاست ، ذكر اين عبارت موجب اختلاف و بغض و عداوت ما بين اهل تشيّع و سنّت است ، كه هردو در متابعت شريعت مطهره سيد المرسلين ( ص ) شريكند و خلاف رضاى پيغمبر ( ص ) و امير المؤمنين ( ع ) به عمل خواهد آمد ، لهذا به مجرد اطلاع از مدلول اين فرمان عالى ، به تمام مسلمين ، از اعالى و ادانى ، بزرگ و كوچك و مؤذنين شهرها و توابع اطراف و اكناف بايد اعلام شود ، كه از امروز به بعد اين عبارت كه خلاف طريقهء اهل سنّت است ، ذكر نشود و نيز در ميان حكام معمول است كه در مجالس ، بعد از فاتحه و تكبير ، دعاى دوام عمر پادشاه و ولينعمت را مىنمايند ، از آنجا كه اين نحو تعظيم بيهوده و بىمعنى است ، مخصوصا امر و مقرر مىفرمائيم كه خوانين صاحب طبل و علم در اين مواقع حمد نعماى پادشاه حقيقى را به زبان بياورند . عموم رعايا و برايا ، اطاعت اين احكام و اوامر را بر عهده شناسند ، هركس از آن تخلف ورزد مورد غضب شاهنشاهى خواهد گرديد .
بتاريخ شهر صفر سنه 1149
اين فرمان اسباب مسرت معدود كثيرى از اهالى ايران شد ، زيرا كه نصف ايران سنى بودند و نصفى ديگر شيعه و مخصوصا نوكر و سپاه بسيار خوشوقت شدند ، زيرا كه بيشتر آنها سنى بودند و بدينواسطه بر فدويت آنها نسبت به نادر شاه افزود . اگرچه اين اقدام مخالف صلاح مملكتدارى مىنمايد ، ولى براى استقرار نادر شاه و اولاد او بر تخت سلطنت ايران ، جز اين وسيله به نظر نمىآمد ، گذشته از اين براى خيالاتى كه نادر شاه نسبت به ممالك همجوار ايران داشت خيلى مفيد بود ، زيرا كه مذهب ممالك همجوار طريقهء سنت است ، كه حال در ايران برقرار شد .
چندى بعد از آنكه نادر شاه به سلطنت منتخب و معلوم جهانيان شد ، به قزوين آمد
ايران در زمان نادرشاه ( فارسي ) — صفحة 96
مساهمون: على اصغر عبد اللهى
ص٩٦