بعد الفراغ نيست .
سؤال 84 : قبل از تشهد سجده سهو " الحمد لله " يا " بسم الله وبالله " گفتن جايز است ، يا
نه ؟
جواب : بدون قصد خصوصيت ضرر ندارد .
سؤال 85 : كسى كه كثير السهو ، يا كثير الشك مىباشد به اين طور كه در اثناى قرائت
وسائر أقوال صلاة غالبا برايش غفلت حاصل مىشود كه از چه ركعت است مثلا ، يا از چه نماز
است ، ونحو اينها ، واين به اندك التفاتى رفع مىشود - مثل شك مستقر نيست وظاهر اين
است كه از وسوسه باشد - چنين كسى اگر اعتنا نكند به اين گونه غفلات ونمازش را تمام
نمايد ، ضرر دارد ؟ وبايد هر ذكر ، يا فعلى كه از روى غفلت مذكوره صادر شده اعاده نمايد ؟
واگر در اثنا ملتفت شد بايد تأمل نمايد تا متذكر شود كه چه ركعت وچه نماز است و ( حال
( آن كه اين موجب حرج است ) يا نه ؟
جواب : غفلت مذكوره ، مضر نيست . واعاده ، لازم نيست . وواجب نيست دانستن اين كه
كدام ركعت وكدام نماز است در جميع حالات ، ما دام كه صدق شك در ركعات نكند ، واز أول
به نيت صحيحه داخل در نماز شده باشد ، وممكن الاستعلام باشد كه چه نماز بوده ، وبر نيت
همان نماز باقي باشد به معنى اين كه نيت خلاف نكند . ولهذا صحيح است كه به حصى ونحو
آن حفظ ركعات كند وحال آن كه در حال قيام مثلا نمىداند كدام ركعت است . حاصل اين كه
متذكر بودن أصل نماز وركعات آن در جميع حالات ، لازم نيست . بلكه اگر از أول تا آخر
غافل باشد ولكن جورى باشد كه به أدنى التفات مىفهمد وهر فعلى را در محل خود به
قاعده بجاى آورده باشد ، صحيح است .
سؤال 86 : إذا علم بعد الصلاة انه تردد في الصلاة بين الاثنين والثلاث وأتمها باتيان ركعة
واحدة أخرى ، وما يدرى الان أنه كان ظانا بالثلاث فبنى عليها وأتم ، أو كان شاكا وبنى وأتم
فعليه صلاة الاحتياط ، فما حكمه ؟
جواب : الظاهر ، عدم وجوب شى عليه . نعم ، لو علم أنه كان شاكا وما يدرى أنه حصل له
الظن فبنى على الثلاث ، أو بقي على الشك فتجب عليه صلاة الاحتياط ، يمكن أن يقال في هذه
الصورة : الأصل ، عدم حصول الظن . فتجب عليه صلاة الاحتياط . هذا إذا لم يعلم استقرار الشك