جواب : اعاده تسبيحات لازم نيست ، اگر چه أحوط ، أحد الامرين است . وسجده سهو ،
لازم نيست . بلى ، اگر اعاده را واجب دانستيم بايد سجده سهو نيز بكند ، از جهت صدق زيادة بر
اين تقدير .
ولا يخفى اين كه لازم وجوب اعاده اين است كه اگر متذكر نشود تا بعد از ركوع ، داخل
باشد در عنوان نقيصه وزيادة ، هر دو به اعتبار اين كه آنچه واجب بوده كه حمد ، يا تسبيح بر
وجه عمد باشد به عمل نيامده ، وآنچه به عمل آمده ، زيادة محسوب شده ، پس بايد دو سجده
از براي زيادة ، ودو سجده از براي نقيصه بكند . وهو كما ترى . والأقوى أن مقتضى التخيير ،
كفاية الاتيان بكل منهما من غير حاجة إلى قصده بالخصوص . فما وقع منه في الخارج ، كان هو
المأمور به . وان كان بانيا من أول الصلاة ، أو قبل الشروع فيها ، أن يأتي بالاخر . لكن هذا كله إذا
كان الاتيان بالاخر على وجه السهو . كما هو المفروض في السؤال .
وأما إذا نوى الاتيان بأحدهما فسبق لسانه إلى الاخر ، ففي الاكتفاء به اشكال . والأحوط ،
حينئذ الإعادة . وليس عليه سجدتا السهو في هذه الصورة . لان سبق اللسان لا يعد من السهو .
وأقوى در تسبيحات ، كفايت يك دفعه است . وإن كان الأحوط ، الثلاث .
سؤال 82 : در واجب تخييري اگر شخص از روى غفلت ، يا جهل قصد تعيين نمايد ضرر
دارد ، يا نه ؟ ودر قرائت كه شخص قضا مىنمايد هميشه نماز ظهر را به اخفات قضا مىنمايد
به اعتقاد وجوب آن ، غافل از اين كه من جملهء ظهر ، روز جمعه است واخفات واجب نيست ،
چه صورت دارد ؟
جواب : در هر دو مسأله ، عمل صحيح است . واعتقاد مذكور چون از روى غفلت است ،
ضرر ندارد .
سؤال 83 : مصلى در حال تشهد شك نمايد كه آيا اين تشهد نماز است يا تشهد سجده
سهوى كه بنا داشت إتيان نمايد ، وهم چنين اگر در حال سجده ، شك نمايد كه آيا سجده نماز
است يا سجده سهو ، چه صورت دارد ؟ واگر در حال تعقيب ، شك كند كه آيا سجده سهوى
كه بر أو لازم بود ، بجا آورده ، يا نه ، شك بعد الفراغ است ، يا نه ؟
جواب : بنا را بر اين گذارد كه تشهد ، يا سجده نماز است ونماز را تمام كند وبعد سجده
سهو را بجا آورد . واگر در حال تعقيب شك كند در سجده سهو ، كه كرده است ، يا نه ، شك