سوره ملتفت شود ، احتمال جواز عدول به سوره ( انا أنزلناه ) ضعيف است ، چرا كه عدول از
سوره توحيد ، جايز نيست ، ووجوب وفاء به نذر بر تقديرى است كه مستلزم محرمى نباشد .
ودر اينجا اطلاق دليل عدم جواز عدول نيز هست ، مگر آن كه دعوى انصراف شود . وهو كما
ترى . وأحوط با عدم عدول ، اعاده نماز است نيز .
سؤال 43 : در حال وضو گرفتن با آب نهر ، يا حوض ، حيواني مشغول به آب خوردن
مىشود در نزديك أو ، حركت آب كه به واسطه وضو حاصل مىشود موجب تصرف در لب
آن حيوان است كه اگر از مال صغير باشد موجب بطلان وضو بشود ، يا نه ؟ وهكذا اگر طفل
صغيرى در نزديك أو مشغول به آب خوردن باشد ؟
جواب : أدله حرمت تصرف در مال غير ، شامل اين جور از تصرفات نيست ، بلكه اينها را
تصرف حساب نمىكند .
بلى ، اگر جورى باشد كه تصرف حساب شود ، مثل اين كه فرض شود كه صورت آن
حيوان ، يا آن طفل زخم است ، واگر آب به آن برسد ضرر دارد ، در اين صورت جايز نيست
تحريك آب بر وجهي كه به آن موضع برسد ، لكن بطلان وضو در اين صورت ، بر فرض اين
است كه به ارتماس وضو بگيرد ، والا آب برداشتن ، مقدمه است ، وحرمت آن مستلزم بطلان
وضو نيست .
اللهم الا ان يقال : ان العرف يعد هذا الوضوء الخاص ، تصرفا في ملك الغير ، وان لم يكن
كذلك بالدقة العقلية ، حيث إن التصرف فيه انما هو في مقدمته ، لا في نفسه .
سؤال 44 : هر گاه بعد از نماز ظهر ، شك كند كه آيا وضو گرفتم ، يا نه ، با فرض اين كه
حالت سابقه أو حدث باشد ، چه كند ؟
جواب : بنا بگذارد بر صحت نماز ظهر واين كه وضو داشته [ است ، ] لكن بايد از براي
نماز عصر وساير غايات ، وضو بگيرد . ومقتضاى جريان قاعده تجاوز ، أزيد از حكم به
صحت نماز نيست ، واثبات اين كه وضو گرفته [ است ، ] نمىكند ، مگر به مقدار صحت نماز
ظهر ، چون نسبت به عصر ، وقت وضوى آن باقي است .
وهم چنين است حال ، اگر بعد از عصر شك كند كه آيا نماز ظهر را كرده است ، يا نه ؟ حكم
مىكند به صحت عصر از حيث شرطيت ترتيب فيما بين أو وظهر فقط . وبعبارة أخرى : بعبارة