ادامه خطبه خواندن به نام سلجوقيان ، برخورد وى با قافلهء حجاج سبب خشم سلجوقيان از وى شد و آنان به دنبال گرفتن انتقام از وى بودند .
اما پيش از آن ، مرگ وى فرا رسيد و فرزندش قاسم كه به جاى او نشسته بود ، در سال 487 / 1094 رو در روى امير الحاج اصفهبد بن ساوتكين قرار گرفت .
با بررسى تحولات مربوط به رقابت اين دو دولت براى حفظ سيادت بر حجاز ، مىتوان دريافت كه محمد بن جعفر هاشمى ، شريف مكه ، شخصيت نيرومندى داشته است . او توانست فتنههاى اشراف و رقباى خود را فرو نشاند و حجاز را زير سلطهء خود متحد سازد و دايرهء حكومتش را در شمال تا حوالى مدينه ، و در جنوب تا شهر حلى بن يعقوب در مرز يمن توسعه دهد و هر دو دولت رقيب را به پذيرش امارت خود بر حجاز وادار كند . وى توانست تا اموال ، صله ها ، هدايا و خلعتهاى ارسالى هر دو طرف را به سوى مكه روانه كند و از آن در پيشبرد اهداف خود بهره گيرد . وى عملًا امير مستقل حجاز به شمار مىآمد و به هيچ نيروى خارجى اجازهء دخالت در امور داخلى مكه و تغيير در اوضاع حجاز را نمىداد . و در تمامى كارها شخصاً تصميم مىگرفت ، مشروط بر آن كه ضررى براى او و امارتش نداشته باشد و حجاز از خونريزىهاى احتمالى و ناشى از به كارگيرى نيروى نظامى توسط دو رقيب ، دور بماند . پيروى او از هر يك از اين دو دولت رقيب در اين حد بود كه در خطبهء در موسم حج از او نام برده شود . ذكر نام هريك از رقباء هزينه دربر داشت و در صورتى چنين مىكرد كه بهرهء مالى قابل توجهى براى او داشته باشد . هر كدام از دو دولت بيشتر مىپرداختند ، نام او را ذكر مىكرد و اگر تأخيرى مى شد ،
التنافس السلجوقي الفاطمي على بلاد الحجاز وأمرة الحج (رقابت عباسيان و فاطميان در سيادت بر حرمين شريفين 'قرن پنجم و ششم هجرى'") (فارسى) " — صفحة 74
مساهمون: سليمان الخرابشة
ص٧٤