نزديكى مكه با آنان برخورد كرد . سپاهيان ، اموال و متاع فراوانى از آنان را غارت كرده و تعداد زيادى از جمله شخص امير خانى را كشتند . اين وضعيت آنان را به بازگشت به مكه و شكايت نزد شريف مكه واداشت كه در نتيجه بخشى از اموالشان به آنان باز گردانده شد و اين جماعت با وضعيتى نامناسب به بلاد خود بازگشتند . در ميانه راه ، بار ديگر مورد هجوم غارتگران عرب قرار گرفتند كه آنان را مجبور به پرداخت ماليات كردند ، در حالى كه آنان خود در مضيقهء شديد مالى بودند . غارتگران جماعتى از ايشان را كشتند و بسيارى هم در ميانه راه مردند و گروهى كه سالم مانده بودند ، به بلادشان رسيدند . « 1 »
به نظر مىرسد كه چنين رفتارى از سوى شريف مكه در مقابل قافله شامى سلجوقى ، به سبب نفرت شريف مكه از تركمانان باشد . شريف مكه در صدد بود به خاطر وضعيتى كه تركمنها براى او و دولتش در سال 484 / 1091 پديد آورده و او را مجبور به رفتن به عراق كرده بودند ، از آنان انتقام بگيرد . علت ديگر اين رفتار ، نقض تعهدات مالى سلجوقيان و عباسيان در قبال شريف مكه بود و او مىخواست با غارت حجاج آن را تلافى كند . با اين حال ، شريف به خطبه خواندن به نام عباسيان و سلجوقيان تا زمان مرگش در سال 487 / 1094 ادامه داد . « 2 » اما به رغم
هامش
( 1 ) . ابن قلانسى ، ذيل تاريخ دمشق ، ص 205 ؛ ابن اثير ، كامل ، ج 10 ، ص 225 ؛ ابن كثير ، البدايه ، ج 12 ، ص 145 ؛ يافعى ، مرآة ، ج 3 ، ص 142 ؛ ابن فهد ، اتحاف ، ج 2 ، ص 487 - 486 ؛ ابن تغرى بردى ، ج 5 ، ص 138 ؛ سخاوى ، التحفه ، ج 2 ، ص 466
( 2 ) . ابن اثير ، كامل ، ج 10 ، ص 239 ، عمرى ، مسالك الابصار ، ج 24 ، برگ 10 ؛ مورتيل ، الاحوال السياسية و الاقتصاديه فى مكه ، ص 27