ديگر ايام سال ، تجلّى مىيافت . بدين ترتيب سلجوقيان ، با ذكر نامشان در خطبه حرمين ، در كنار رهبر مذهبىشان - كه خليفهء عباسى ، رقيب مذهبى فاطميان بود - توانستند موقعيت بسيار خوبى به دست آورند .
خطبه خواندن به نام سلجوقيان و عباسيان در حجاز تا سال 467 / 1074 براى مدت چهار سال و پنج ماه ادامه يافت . « 1 » در اين مدت شريف مكه ، رابطهء استوارى با سلاجقه و عباسيان داشت و شاهدش آن كه وقتى در سال 466 / 1074 خليفهء فاطمى مصر با فرستادن نمايندهاى از شريف مكه خواست تا همچون گذشته با فاطميان رابطه برقرار كند ، وى اين درخواست را رد كرد و حاضر نشد نام مستنصر را در خطبه ذكر كند .
نمايندهء خليفهء فاطمى براى شريف مكه توضيح داد كه خطبه خواندن به نام سلطان سلجوقى و خليفهء عباسى كه غاصب حق خلافت از علويان يعنى صاحبان شرعى خلافت هستند ، نادرست و ناپسند است . به علاوه ، مستنصر حاضر بود مبالغى هم پرداخت كند تا شريف مكه ، خطبه خواندن به نام آنان را رها كند و بار ديگر نام خليفهء فاطمى را در خطبه بياورد و سيادت او را بر حجاز باز گرداند . زمانى كه نمايندگان مصر در ملاقات با شريف ، او را به خاطر خطبه خواندن به نام عباسيان و سلجوقيان سرزنش كرده و اموال را به او دادند تا براى دستيبانى به هدفشان او را راضى سازند ، وى خواستهء آنان را نپذيرفت ، چرا كه از سوى سلجوقيان ، اموال فراوانى به
هامش
( 1 ) . ابن جوزى ، منتظم ، ج 8 ، ص 294 ؛ ابن اثير ، كامل ، ج 10 ، ص 61 ، 97 ، 98 ؛ سبط بنجوزى ، مرآة الزمان ، ص 174 ؛ ابن ميسر ، اخبار مصر ، ج 2 ، ص 24 ؛ نويرى ، نهاية الارب ، ج 6 ، ص 7 ؛ ذهبى ، العبر ، ج 2 ، ص 321 ؛ ابن فهد ، اتحاف ، ج 2 ، ص 477 ؛ ماجد ، ظهور خلافة الفاطميين ، ص 231