نبود ، رابطه برقرار كرده و خطبه به نام ايشان مىخواندند . مستنصر براى آن كه مانع از اين اقدام شود ، كار مكه را به حاكم يمن يعنى احمد بن على بن محمد صُليحى واگذار كرد تا وى به نيابت از مستنصر ، اموالِ مرسوم را براى حرمين بفرستد . مبلغ آن اموال ده هزار دينار بود كه مىبايست در حرمين ميان ارباب وظايف و مردم ، بر اساس سهمى كه هريك داشتند ، توزيع مىشد . « 1 » وى از حاكم يمن خواست تا به اشراف حجاز خبر دهد كه مستنصر فاطمى بر اساس سندى كه به همين هدف نوشته شده و با امير ابوالفضل طاهر بن على بن حباسه در سال 461 / 1069 فرستاده شده ، دستور ارسال اين اموال را صادر كرده است . « 2 » اما احمد صليحى روابط خوبى با محمد بن جعفر هاشمى ، شريف وقت مكه نداشت ؛ زيرا وى حق پدر او ، على بن محمد صليحى كه وى را به عنوان حاكم مكه منصوب كرد را به جاى نياورده بود ، « 3 » و با اين حال پس از مرگ پدرش با يمنيانى كه به شورش بر ضد او برخاسته بودند ، اقدام به جنگ كرده بود . « 4 » به همين جهت ، احمد صليحى در ارسال اموال به مكه تعلّل كرده و اين سبب شد تا شريف مكه اقدام به كندن طلا و نقرههاى روى در كعبه و ناودان و حلقهء در و غيره كرده ، آنها را به دينار و درهم تبديل نمايد . وى در ادامه اموال مردم مكه را مصادره نموده و بر آنان سختگيرى كرد ، به طورى كه بسيارى مكه را ترك نمودند . امير مدينه هم همين رفتار را در سال
هامش
( 1 ) . ماجد ، همان .
( 2 ) . ماجد ، همان .
( 3 ) . ماجد ، همان ، سجل 40 ، ص 139
( 4 ) . عمارة اليمنى ، تاريخ اليمن ، ص 56 ؛ بنگريد ، همدانى ، الصليحيون ، ص 134 - 114