نكنند . حجاج با اين تصميم او موافقت نكرده ، آن را ناشى از عجز و ناتوانى وى در برخورد با بحران پديد آمده پنداشتند و به او گفتند كه نزد سنجر از وى شكايت خواهند كرد . وى آنان را تا غرابى كه محلى تنگ در ميان دو كوه نزديك مدينه است ، برد . در اينجا بود كه عربهاى بنى زغب پس از عصر روز شنبه 14 محرم سال 545 / 1150 بر سر آنان ريختند و با آنان به جنگ برخاستند . قايماز نتوانست از حجاج دفاع كند و براى خود درخواست امان كرد . عربها بر حجاج غلبه كرده و اموال و لباسهاى بيشمار و دينار فراوان از آنان گرفتند . برخى از تجّارى كه همراه كاروان حجاج بودند ، در اين باره گفتهاند : از فلان شخص 20 هزار ، از ديگرى 30 هزار و از خاتون دختر سلطان مسعود اشيايى به قيمت 100 هزار دينار گرفتند . نتيجه آن شد كه حجاج در بيابان پراكنده شدند تا از دست متجاوزان رهايى يابند ، اما در آنجا گرفتار گرسنگى و تشنگى و بى لباسى شدند و قايماز با افراد اندكى به مدينه رسيد . بسيارى هم به بدترين صورت به شهرهاى خود بازگشتند . « 1 »
مشابه اين حادثه در زمان اميرالحاجى ارغش ترك ( 555 - 565 / 1160 - 1169 ) در سال 557 / 1162 هنگام ورود وى به مكه پديد آمد ، به طورى كه جماعتى از بردگان مكه ، به حجاج مستقر در منا حمله كردند . در اين وقت ، ياران امير به مقابله برخاستند و گروهى از آنان را كشتند . افراد
هامش
( 1 ) . ابن جوزى ، منتظم ، ج 110 ، ص 138 ، 142 ؛ ابن اثير ، كامل ، ج 11 ، ص 149 - 148 ؛ سبط بن جوزى ، مرآة ، ج 8 ، ق 1 ، ص 205 ؛ فاسى ، شفاء الغرام ، ج 2 ، ص 265 ؛ يافعى ، مرآة الجنان ، ج 3 ، ص 284 ؛ ابن فهد ، اتحاف ، ج 2 ، ص 512 - 511