كرد
.
حكمت 413 ص 405 ف
( 4961 ) سَلَا
: فراموش كرد .
( 4962 ) الاغْمَار
: جمع « غمر » ، جاهل ، بىتجربه
.
حكمت 415 ص 407 ف
( 4963 ) ارْتَحِلُوا
: كوچ كنيد
.
حكمت 417 ص 409 ف
( 4964 ) السُّحْت
: مال نامشروع و حرام
.
حكمت 418 ص 410 ف
( 4965 ) الْحِلْمُ عَشِيرَةٌ
: بردبارى ، قوم و عشيره است ، يعنى بردبارى موجب جلب يارى ديگران مىشود بطوريكه گوئى قبيلهاى پشتيبان انسان است
.
حكمت 419 ص 411 ف
( 4966 ) مَكْنُون
: مستور ، پوشيده .
( 4967 ) الشَرْقَة
: گلوگير شدن با آب ، گير كردن آب دهان در گلو .
( 4968 ) تُنْتِنُهُ
: بد بويش مىكند .
( 4969 ) الْعَرْقَة
: عرق ، مايعى كه از منفذهاى پوست بدن ترشح مىشود
.
حكمت 420 ص 412 ف
( 4970 ) طَوامِح
: جمع « طامح » يا « طامحة » ، خيره .
( 4971 ) الْهَباب
: هيجان .
( 4972 ) رُوَيْداً
: آرام باش ، مهلت بده
.
حكمت 422 ص 414 ف
( 4973 ) انَّ لِلخَيْرِ وَ الشَّرِّ اهْلًا فَمَهْما تَرَكْتُمُوهُ مِنْهُما كَفا كُمُوهُ اهْلُهُ
: براى خير و شر اهلى است ، چنان كه شما يكى از آن دو را ترك كنيد ، اهلش آن را انجام خواهند داد ، ( بنابر اين خود را از اهل شر قرار ندهيد و نگذاريد كه ديگران بجاى شما كار خير انجام دهند )
.
حكمت 425 ص 417 ف
( 4974 ) يُقِرُّ
: برقرار مىكند ، ثابت و پابرجا مىسازد
.
حكمت 430 ص 422 ف
( 4975 ) الصَّفْقَة
: داد و ستد ، معامله .
( 4976 ) اخْلَقَ
: كهنه و فرسوده كرد .
( 4977 ) التَّبِعَة
: نتيجه و پيامد كار بد ، مقصود حق اللَّه و حق الناس است كه در قيامت از آن سؤال مىشود .
حكمت 432 ص 424 ف
( 4978 ) آجِل
: آينده ، ضدّ « عاجل » ، مقصود پايان دنيا و عوالم بعد از آن است .