حكمت 374 ص 366 ف
( 4921 ) اشْرَفُ الْخَصْلَتَيْنِ مِنَ الثّلَاثِ
: دو خصلتى كه از خصلت سوم شريفتر است .
( 4922 ) النَّفْثَة
: يك بار آب دهان انداختن ، مقصود مقدار بزاقى است كه در يك بار تف كردن از دهان بيرون انداخته مىشود .
( 4923 ) لُجِّيّ
: موّاج ، ژرف و پر آب
.
حكمت 375 ص 367 ف
( 4924 ) تُغْلَبُونَ عَلَيْهِ
: از آن مغلوب مىشويد ، يعنى بر شما بسيار سخت و دشوار مىآيد اگر به آن عمل كنيد
.
حكمت 376 ص 368 ف
( 4925 ) مَرِئ
: گوارا ، خوش عاقبت .
( 4926 ) وَبِيء
: بد عاقبت ، جائى كه در آن و با شايع و زياد شده باشد
.
حكمت 377 ص 369 ف
.
( 4927 ) رَوْحُ اللَّهِ
: رحمت الهى
.
حكمت 380 ص 372 ف
( 4928 ) رُبَّ مُسْتَقْبَل يَوْماً لَيْسَ بِمُسْتَدْبِرِهِ
: بسا كسى كه به استقبال روز مىرود ولى هنوز آن را بپايان نرسانده ، مىميرد
.
حكمت 381 ص 373 ف
( 4930 ) فِى وَثاقِكَ
: در بند توست ، يعنى سخن را تا باز نگفتهاى در بند توست ، ولى همين كه گفته شد ، تو در بند آن هستى .
( 4931 ) اخْزُن
: ( زبانت را ) حفظ كن ، نگهدار .
( 4932 ) الْوَرِق
: نقره ، سكه نقره
.
حكمت 384 ص 376 ف
( 4933 ) تُعايِنُ
: مشاهده ميكنى ، مىبينى .
( 4934 ) الْغَبْن
: خسارت فاحش
.
حكمت 387 ص 380 ف
( 4935 ) الْمَحْقُور
: حقير ، ناچيز
.
حكمت 388 ص 381 ف
( 4936 ) الْفَاقَة
: فقر
.
حكمت 390 ص 382 ف
( 4937 ) يَرُمُّ
: اصلاح مىكند .
( 4938 ) الْمَرَمَّة
: اصلاح كردن .
( 4939 ) الْمَعاد
: آخرت
.
حكمت 393 ص 387 ف
( 4940 ) اجْمِلْ فِى الطّلَب
: در طلب ( دنيا ) حق و راستى را رعايت كن .