( 4979 ) اماتُوا مِنْها ما خَشُوا انْ يُمِيتَهُمْ
: قوهء شهوت و غضب را كه بيم دارند فضايلشان را از بين ببرد ، مىميرانند .
( 4980 ) سَلْم
: ( در اينجا مصدر به معناى صفت آمده است ) ، صلح جو .
حكمت 434 ص 426 ف
( 4981 ) اخْبُر
: آزمايش كن ، تجربه كن .
( 4981 ) تَقْلِه
: ( فعل مضارع مجزوم بعد از امر ، از « قلا - يقلى و « هاء » براى وقف است ) ، دشمن مىدارى .
حكمت 439 ص 431 ف
( 4982 ) لَمْ يَاْسَ
: محزون نشد .
حكمت 440 ص 433 ف
( 4983 ) مَا انْقَضَ النَّوْمَ لِعَزائِمِ الْيَوْم
: چه بسا خواب شب تصميم روز را بشكند ، يعنى گاهى انسان به كارى تصميم مىگيرد ولى با گذشت يك شب تصميمش دگرگون مىشود
.
حكمت 441 ص 432 ف
( 4984 ) الْمَضامِير
: جمع « مضمار » ، محل تمرين اسبان براى مسابقه
.
حكمت 443 ص 435 ف
( 4985 ) مَالِك
: مقصود مالك اشتر است .
( 4986 ) لَا يُوفِى عَلَيْهِ
: به او نمىرسد .
حكمت 445 ص 437 ف
( 4987 ) الْخَلّة
: خصلت ، خوى
.
حكمت 446 ص 438 ف
( 4988 ) دَغْدَغَ المَالَ
: مال را پراكنده كرد .
( 4988 ) احْمَدُ سُبُلِها
: بهترين و پسنديدهترين راه ( مصرف ) آن .
حكمت 447 ص 439 ف
( 4989 ) ارْتَطَمَ
: فرو رفت ، گرفتار آمد
.
حكمت 450 ص 442 ف
( 4990 ) مَزَحَ
: مزاح و شوخى كرد .
( 4991 ) مَجَّ
: پاشيد ، پرتاب كرد
.
حكمت 452 ص 446 ف
( 4992 ) الْعَرْض
: عرضه كردن ، در معرض گذاشتن .
حكمت 455 ص 447 ف
( 4993 ) الْحَلْبَة
: اسبانى كه براى مسابقه ، در يك جا جمع مىآورند ، مقصود در اينجا طريقه و روش واحد است .
( 4993 ) الْقَصْبَة
: نشانهاى كه در آخر خط پايان مسابقه نصب مىكنند و برنده با رسيدن به آن ، آن را به علامت پيروزى برميدارد .
( 4994 ) الْمَلِكُ الضِّلِّيل
: سلطان گمراه ، مقصود « امرء القيس » است .