حكمت 456 ص 448 ف
( 4995 ) اللُماظَة
: باقى مانده لقمه در دهان ، ريزههاى غذا در دهان .
حكمت 457 ص 449 ف
( 4996 ) مَنْهُوم
: پرخور ، كسى كه به خوردن حريص است .
حكمت 458 ص 450 ف
( 4997 ) الّا يَكُونَ فِى حَدِيثِكَ فَضْلٌ عَنْ عَمَلِكَ
: سخنت بيش از عملت نباشد .
( 4998 ) حَدِيثُ الْغَيْر
: سخن گفتن در بارهء ديگران ، مقصود غيبت و افتراء و . . .
است
.
حكمت 459 ص 451 ف
( 4999 ) الْمِقْدار
: تقدير الهى .
( 5000 ) التَقْدِير
: مقايسه كردن چيزى به چيزى ، اندازه گيرى ، حسابگرى .
حكمت 460 ص 452 ف
( 5001 ) الْحِلْم
: خويشتن دارى به هنگام غضب .
( 5002 ) الاناة
: تأنى .
( 5003 ) تَوْامان
: همزاد ، دو قلو .
حكمت 461 ص 453 ف
( 5004 ) الْغَيْبَة
: پشت سر كسى مطلبى را گفتن كه موجب رنجش او گردد .
( 5005 ) جُهد
: نهايت تلاش
.
حكمت 464 ص 456 ف
( 5006 ) كَادَتهُم
: به آنها مكر كرد ( 5006 ) فريبشان داد
حكمت 465 ص 457 ف
( 5007 ) رَبُّوا
: تربيت كردند ، پرورش دادند .
( 5008 ) الْفِلْو
: كره اسب يك ساله ، يا از شير گرفته شده .
( 5009 ) غَنائُهُم
: بىنيازيشان .
( 5010 ) السِباط
: جمع « سبط » ، با سخاوت ، « سبط اليدين » : سخاوتمند ، سخىّ .
( 5011 ) السِّلَاط
: جمع « سليط » ، تيز و تند
.
حكمت 467 ص 459 ف
( 5012 ) وَلِيَهُم
: سرپرست آنها شد ، يعنى سياست و امور دينى آنها را بر عهده گرفت .
( 5012 ) وال
: والى ، مقصود در اينجا پيامبر اكرم ( ص ) است .
( 5012 ) الْجِران
: جلوى گردن شتر كه به هنگام استراحت بر زمين مىگذارد .
مجازا به معناى ثبوت و استقرار است
.
حكمت 468 ص 460 ف
( 5013 ) الْعَضُوض
: شديد ، سخت ، گزنده .