فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 246

مساهمون: صبح صالح

ص٢٤٦

( 5014 ) الْمُوسِر

: غنىّ ، ثروتمند .

: برجسته مىشود ، بالا مىآيد .

: جمع « بيعة » ، دلالت بر نوع خاصى از بيع مىكند ، مانند « جلسة » كه دلالت بر نوعى از نشستن دارد .

: بهتان زننده ، كسى كه به ديگران چيزى را نسبت مىدهد كه سزاوار آن نيست .

: اسم فاعل از « افتراء » ، افترا زننده ، تهمت زننده .

: خداى را بوهم و گمان در نياورى .

: خدا را متهم نسازى ، يعنى افعالش را غير حكيمانه ندانى .

: دستهايش را بلند مىكند و تكان مىدهد .

: جمع « رحل » ، بار ، پالان شتر ، يعنى شترى كه بار و پالان را در پشت خود مانع مىشود و بر مىجهد تا آن را به زمين بيندازد .

: ( سوارش را ) به زمين مىزند و گردنش را مىشكند .

: جمع « رائعة » ، ترسناك .

: دوشيده مىشود .

: بسيار رام .

: مركوب مىشود ، سوارى مىدهد .

: اسم فاعل از « اسمح » ، بخشنده ، مقصود اين است كه بنحو احسن و به دلخواه راكب حركت مىكند .

: زياد گرفتن خراج .

: سختگيرى ناروا .

: از عدل خارج شدن و بسوى ظلم رفتن . پايان بخش حكمتها