حكمت 232 ص 224 ف
( 4725 ) تُضْعَفُ
: مضاعف مىشود
.
حكمت 233 ص 225 ف
( 4726 ) الْمُبارَزَة
: رو در رويى براى نبرد .
( 5048 ) مَصْرُوع
: مغلوب ، به زمين افتاده
.
حكمت 234 ص 226 ف
( 4728 ) الزَّهْو
: كبر .
( 4729 ) مَزْهُوَّة
: متكبر .
( 4730 ) فَرِقَتْ
: ترسيد ، وحشت كرد
.
حكمت 236 ص 228 ف
( 4731 ) الْعِراق
: جمع « عرق » ، استخوانى كه عمدهء گوشتش گرفته شده و بر آن چيزى باقى نمانده باشد .
( 4732 ) الْمَجْذُوم
: كسى كه بيمارى جذام دارد
.
حكمت 240 ص 232 ف
( 4733 ) الْغَصِيب
: غصب شده .
( 4734 ) الْقَلِيب
: چاه .
( 4735 ) الذَنُوب
: دلو بزرگ
.
حكمت 243 ص 235 ف
( 4736 ) ازْدَحَمَ الْجَوابُ
: پاسخها بسيار شد ، يعنى وقتى كه در جواب يك سؤال پاسخهاى متعددى داده شود ، مخاطب از فهم پاسخ صحيح در مىماند و در نتيجه حقيقت پنهان مىگردد
.
حكمت 246 ص 238 ف
( 4737 ) نِفارُ النِّعَم
: فرار نعمتها ( بخاطر ناسپاسى ) .
حكمت 247 ص 239 ف
( 4738 ) الرَّحِم
: در اينجا كنايه از خويشاوندى است ، يعنى انسان كريم بدليل كرامتش بيش از خويشاوند بخاطر قرابتش ، احسان مىكند
.
حكمت 250 ص 242 ف
( 4739 ) الْعَزائِم
: جمع « عزيمة » ، تصميمهاى قطعى .
( 4740 ) الْعُقُود
: جمع « عقد » ، در اينجا به معنى نيت بر انجام كارى است
.
حكمت 252 ص 244 ف
( 4741 ) تَقْرِبةً لِلدِّينِ
: سبب نزديكى اهل دين به يكديگر ( زيرا همه حجاج براى هدف واحدى به حج آمده و در آنجا اجتماع مىكنند ) .
( 4742 ) مَنْماة
: افزايش ، نمو دادن .
( 4743 ) الشَهادات
: جمع « شهادة » ، گواهىها .
( 4744 ) اسْتِظهار
: تقويت ( حق ) ، پشت