( 4233 ) الْقِيَاد
: زمام ، افسار .
( 4234 ) الْقَارِعَة
: حادثه ناگوار ، مصيبت .
( 4235 ) تَمَسُّ الاصْلَ
: بريشه اصابت مىكند ، ريشه كن مىكند .
( 4236 ) الدَّابِر
: آخر ، انتها ، پايان .
( 4237 ) الِيَّة
: سوگند .
( 4238 ) الْبَاحَة
: ساحت ، ميدان
.
نامه 56 .
( 4239 ) سَمَتْ
: بالا برد .
( 4240 ) الاهْوَاء
: جمع « هوى » ، تمايلات خودسرانه .
( 4241 ) النَزْوَة
: پريدن ، جهيدن .
( 4242 ) الْحَفِيظَة
: خشم ، غضب .
( 4243 ) وَاقِم
: چيره ، قاهر .
( 4244 ) قَامِع
: خرد كننده ، كوبنده
.
نامه 57
( 4245 ) الْحَىّ
: محل و موطن قبيله .
( 4246 ) لَمّا
: در اينجا به معناى « الّا » است .
( 4247 ) اسْتَعْتَبَنِى
: از من خواست تا جلب رضايت كنم ، يعنى با جبران اشتباه خود ، او را خوشنود و راضى سازم
.
نامه 58
( 4248 ) وَ الظّاهِر . . . « واو » در اينجا حاليه است ، يعنى رو در روئى ما در حالى بود كه به حسب ظاهر همگى داراى عقيده واحدى بوديم و اختلافى غير از خون عثمان در بين ما وجود نداشت .
( 4249 ) لَا نَسْتَزِيدُهُمْ فِى الايمَانِ بِاللَّهِ
: از آنها فزونى در ايمان به خدا را نخواستيم ( زيرا همگى مؤمن بودند ) .
( 4250 ) النَّائِرَة
: آتش فتنه كه بر افروخته و مشعل شده باشد .
( 4251 ) الْمُكَابِرَة
: دشمنى با يكديگر .
( 4252 ) جَنَحَتِ الْحَرْبُ
: جنگ روى آورد .
( 4253 ) رَكَدَتْ
: مستقر و ثابت شد .
( 4254 ) وَقَدَتْ
: شعلهور شد .
( 4255 ) حَمِشَتْ
: سخت و محكم شد .
( 4256 ) ضَرَّسَتْنَا
: دندانهايش ما را گاز گرفت .
( 4257 ) سَارَعْنَاهُمْ
: بر آنها پيشى جستيم ، سبقت گرفتيم .
( 4258 ) الرَّاكِس
: شكنندهء عهد و پيمان .
( 4259 ) رَانَ
: پوشاند
.
نامه 59
( 4260 ) حُلْوَان
: نام يكى از ايالات فارس .
( 4261 ) اخْتَلَفَ هَوَاهُ
: به دنبال هوسها و خواهشهاى شخصى خود