خود رها ساختم .
( 3913 ) انْسَلَلْتُ مِنْ مَخَالِبِكَ
: خويش را از چنگالهايت رها كردم ، ( يعنى به شهوات دنيوى وابسته نيستم ) .
( 3914 ) الْحَبَائِل
: جمع « حبالة » ، دامها ، تورهاى صيادى .
( 3915 ) الْمَدَاحِض
: پرتگاهها و لغزشگاهها .
( 3916 ) الْمَدَاعِب
: جمع « مدعبة » ، مزاحها و شوخيها .
( 3917 ) مَضَامِينُ اللّحُودِ
: كسانى كه قبرها آنها را در بر گرفتهاند .
( 3918 ) الْمَهَاوِى
: جمع « مهوى » ، محل سقوط ، ميان دو كوه يا ميان دو بلندى ، دره .
( 3919 ) الْوِرد
: وارد شدن به آبشخور .
( 3920 ) الصَّدَر
: بازگشت از آبشخور بعد از آشاميدن آب .
( 3921 ) دَحْض
: لغزنده ، « مكان دحض » ، محل لغزنده و ليز .
( 3922 ) زَلِقَ
: لغزيد .
( 3923 ) ازْوَرَّ
: دورى و كناره گيرى كرد .
( 3924 ) مُنَاخ
: در اصل به محل استراحت شتر گفته مىشود ولى در اينجا مقصود محل اقامت است .
( 3925 ) حَانَ
: حاضر شد .
( 3926 ) انْسِلَاخُهُ
: زوالش .
( 3927 ) اعْزُبِى
: دور شو .
( 3928 ) لَا اسْلَسُ
: رام و مطيع نمىشوم .
( 3929 ) تَهِشّ
: شاد و خوشحال مىگردد .
( 3930 ) مَأْدُوم
: نان خورش ، نانى كه با خورش مخلوط شده .
( 3931 ) ادَعَنَّ
: وامىگذارم .
( 3932 ) مُقْلَتِي
: چشمم .
( 3933 ) نَضَبَ
: خشكيد ، « نضب الماء » آب به زمين فرو رفت .
( 3934 ) الْمَعِين
: آب جارى .
( 3935 ) السَّائِمَة
: حيوانى كه در بيابان مىچرد .
( 3936 ) الرِّعْى
: علف و گياه .
( 3937 ) الرَّبِيضَة
: گوسفندى كه در آغل آرميده .
( 3938 ) تَرْبِضُ
: مىآرمد ، « ربضت الدّابّة » :
چهار پا زانو به زمين زد كه بيارمد .
( 3939 ) يَهْجَعُ
: مىآسايد ، مىخوابد .
( 3940 ) قَرَّتْ عَيْنَهُ
: چشمش روشن باد .
( 3941 ) الْهَامِلَة
: متروك ، رها شده ، « الهمل مِن الغِنَم » : گوسفندى كه در روز بدون چوپان مىچرد .